خارى پوتېر ۋە پەلسەپە تېشى (6)

خارى پوتېر ۋە پەلسەپە تېشى

ئاپتورى: ج. ك. روۋلىڭ

تەرجىمە قىلغۇچىلار: ماھىنۇر، ھەبىبە، نەسلىخان ئۇيغۇر

6- باب: توققۇز ئۈچ چارەك بېكىتىدىن ساياھەت

خارى، دۆرسلېيلەر بىلەن ئۆتكۈزگەن ئاخىرقى بىر ئاينى ئانچە كۆڭۈللۈك ئۆتتى دەپ كەتكىلى بولمايتتى. توغرا، دادلېي خارىدىن شۇنداق قورقاتتىكى، ئۇنىڭ بىلەن ئوخشاش ئۆيدە تۇرۇشقىمۇ پېتىنالمايتتى. پەتۇنيا ھامما بىلەن ۋېرنون تاغا ئۇنى ئىشكاپقا سولاپ قويمايتى، ئۇنىڭغا ۋارقىرىمايتتى… ئەمىلىيەتتە ئۇلار ئۇنىڭغا بىر ئېغىزمۇ گەپ قىلاي دىمەيتتى. ھەم قورقىدىغانلىقى ھەم غەزەپلەنگەنلىكى ئۈچۈن، ھەتتا خارى ئولتۇرغان سافاغىمۇ خۇددى ئادەم يوقتەكلا مۇئامىلە قىلاتتى. بىر جەھەتتىن، بۇ بىر زور ئىلگىرلەش ئىدى، ئەمما ۋاقىت ئۆتكەنسېرى زېرىكىشلىك بولۇپ قالدى.
ئۇ ھۇجرىسىدىن ئانچە چىقىپ كەتمەيتتى، شۇ ۋاقىتلاردا ئۇنىڭ بىردىنبىر دوستى مۈشۈكياپىلىقى ئىدى. خارى ئۇنى ھەدۋىگ دەپ ئاتايتتى. ئۇ، بۇ ئىسىمنى «بىر سېھىر تارىخى» دىگەن كىتاپتىن تاپقان ئىدى. ئۇنىڭ دەرىسلىك كىتاپلىرى ئىنتايىن قىززىقارلىق ئىدى. كارۋىتىدا دۈم يېتىۋېلىپ يېرىم كېچىگىچە شۇلانى ئوقۇيتتى. ھەدۋىگ بولسا ئوچۇق دېرىزىدىن خالىغانچە كىرىپ چىقاتتى. پەتۇنيا ھاممىنىڭ ھۇجرىسىنى تازلىمايلا قويغىنى، راستىنى ئېيتسا ئۇنىڭ تەلىيى ئىدى. چۈنكى ھەدۋىگ، ئۆيگە داۋاملىق ئۆلۈك چاشقانلارنى كۆتۈرۈپ كېلەتتى. خارى كېچىسى ئۇخلاشتىن بۇرۇن، تامغا ئېسىپ قويغان بىر پارچە قەغەزگە بىر تال سىزىق سىزىپ قوياتتى، مۇشۇنداق قىلىپ ئۇ، توققۇزىنچى ئاينىڭ بىرىنچى كۈنىگە قانچە كۈن قالغانلىقىنى ھېساپلايتتى.
سەككىزىنچى ئاينىڭ ئاخىرقى كۈنى، ئەتىسى كىڭس كروس ئىستانسىغا بېرىش ئىشىنى ھاممىسى ۋە تاغىسى بىلەن دىيىشمىسە بولمايدىغانلىقىنى ئويلاپ، مېھمانخانا ئۆيگە كىردى. دۆرسلېيلەر تېلىۋىزوردا بىر ماھارەت پروگراممىسى كۆرۈۋاتاتتى. ئۇ يەردە ئىكەنلىكىنى بىلدۈرۈش ئۈچۈن گېلىنى يىنىك قىرىپ قويۇۋېدى دادلېي چىرقىرىغان پېتى باشقا ئۆيگە قېچىپ كەتتى.
«ھىمم- ۋېرنون تاغا؟»
ۋېرنون تاغا دىققىتىنى ئۆزى كۆرۈۋاتقان پروگراممىدىن ئۈزمەستىن غودۇڭشىپ قويدى.
«ھىمم- مەن ئەتە كىڭس كروسقا بارمىسام بولمايتتى. ھېلىقى… خوگۋارتسقا بېرىش ئۈچۈن.»
ۋېرنون تاغا يەنە بىر قېتىم غودۇڭشىپ قويدى.
«سىز مېنى ئاپىرىپ قويالارسىزمۇ؟»
غودۇڭشىش. خارى بۇنى ماقۇل دىگەن مەنىدە دەپ ئويلىدى.
«رەھمەت.»
ۋېرنون تاغا ئاخىرى گەپ قىلغاندا ئۇ چىقىپ كەتمەكچى بولۇپ تۇراتتى.
«بىر سېھىرگەرلىك مەكتىپىگە بېرىش ئۈچۈن قىززىق ئۇسۇل – دە بۇ! ئۇچار گىلەملەرنى بۈرگىلەر يەپ كېتىپتىمۇ يە؟»
خارى گەپ قىلمىدى.
«ئىشقىلىپ… بۇ مەكتەپ قەيەردىكەن؟»
«بىلمەيمەن،» دىدى خارى، بۇنىڭدىن بۇرۇن بۇ ئىشنى خىيالىغىمۇ كەلتۈرۈپ قويمىغانلىقىنى ئەسلەپ. يانچۇقىدىن خاگرېد بەرگەن بىلەتنى ئالدى.
«سائەت ئون بىردە، توققۇز ئۈچ چارەك بېكىتىدىن قوزغىلىدىغان پويىزغا چىقىدىكەنمەن.» دىدى.
ھاممىسى ۋە تاغىسى ئۇنىڭغا قاراپ قالدى.
«قايسى بېكەت دىدىڭ؟»
«توققۇز ئۈچ چارەك.»
«بىمەنە گەپ قىلما،» دىدى ۋېرنون تاغا. «توققۇز ئۈچ چارەك بېكىتى دەپ بىر نەرسە يوق.»
«بىلەتتە شۇنداق يېزىپتۇ.»
«بۇلار ساراڭ بولۇشۇپتۇ.» دىدى ۋېرنون تاغا. «ھەممىسى ئەقلىدىن ئېزىپتۇ. قاراپ تۇر! ماقۇل، سېنى كىڭس كروسقا ئاپىرىپ قويايلى. ئەتە زادى لوندونغا بارماقچىدۇق. بولمىسا كارىممۇ بولمىغان بولاتتى.»
«نىمىشقا لوندونغا بارماقچىدىڭلار؟» دەپ سوراپ باقتى خارى دوستانە بىر تەسىر قالدۇرۇشقا ئۇرۇنۇپ.
ۋېرنون تاغا بولسا، «دادلېينى دوختۇرخانىغا ئاپىرىمىز، سمەلتىڭسكە بېرىشتىن بۇرۇن قۇيرۇقۇنى ئالغۇزىۋېتىشىمىز كېرەك.» دىدى.

خارى ئەتىسى ئەتتىگەن سائەت بەشتە ئويغىنىپ كەتتى. ھاياجانغانلىقىدىن ۋە جىددىيلىشىپ كەتكەنلىكىدىن قايتا ئۇخلاي دىسىمۇ ئۇخلىيالمىدى. قوپۇپ كۆك رەڭلىك پادىچىلار ئىشتىنىنى كىيدى. ئىستاننىغا بارغىچە سېھىرگەر تونى بىلەن ماڭغۇسى يوق ئىدى. كىيمىنى پويىزدا ئالماشتۇرسىمۇ بولاتتى. ھەممە نەرسە تەلمىدۇ دەپ خوگۋارتس تىزىملىكىنى يەنە بىر قۇر ئوقۇپ چىقتى. ھەدۋىگنىڭ ساق سالامەت، قەپىسىدە بار يوقلۇقىنى تەكشۈرۈپ باققاندىن كىيىن ھۇجرىسىدا ئۇياق بۇياققا مېڭىپ دۆرسلېيلەرنى ساقلىغىلى تۇردى. ئىككى سائەتتىن كېيىن، يەنى، خارىنىڭ يوغان ھەم ئېغىر ساندۇقى دۆرسلېيلەرنىڭ ماشىنىسىغا بېسىلغاندىن ۋە پەتۇنيا ھامما دادلېينى خارىنىڭ يېنىغا ئولتۇرۇشقا تەسلىكەتە ماقۇل قىلغاندىن كىيىن دۆرسلېيلەر ۋە خارى يولغا چىقتى.
ئون يېرىمدا ئۇلار كىڭس كروسقا يېتىپ كەلدى. ۋېرنون تاغا ساندۇقنى بىر ھارۋىغا باستى، يەنە تېخى خارى بىلەن بىللە پويىز ئىستانسىغا ئاپىرىشىپ بەردى. خارى، تاكى ۋېرنون تاغا سەت ھىجىيىپ، بېكەتلەرنىڭ ئالدىدا توختايدىغان چاغىقىچە ئۇنىڭ قانداقسىگە بۇنچىۋالا كۆيۈمچان بولۇپ كەتكەنلىكىگە ھەيران قالغان ئىدى.
«ھە، مانا كەلدۇق، شۇمتەك. توققۇزىنچى بېكەت، ئونىنچى بېكەت. سېنىڭ بېكىتىڭ ئىككىسىنىڭ ئارىسىدا بولسا بولاتتى. ئەمما تېخى ياساپ بولالمىغان ئوخشىمامدۇ؟»
ئەلۋەتتە، ئۇنىڭ گېپى توغرا ئىدى. بېكەتلەرنىڭ بىرىنىڭ بېشىدا سۇلياۋدىن ياسالغان يوغان بىر 9، يېنىدىكىسىدە بولسا يوغان بىر 10 ھەرىپى تۇراتتى. لېكىن ئىككىسىنىڭ ئارىسىدا ھېچ نەرسە يوق ئىدى.
ۋېرنون تاغا تېخىمۇ سەت ھىجىيىپ، «دەرىسلىرىڭ ئوڭۇشلۇق بولسۇن،» دىدى ۋە باشقا ھېچ نەرسە دىمەستىن كېتىپ قالدى. خارى ئارقىسىغا قارىغاندا دۆرسلېيلەرنىڭ ماشىنىسىنىڭ قوزغالغانلىقىنى كۆردى. ئۈچىلىسى كۈلۈشىۋاتاتتى. خارى تۇيۇقسىز ئەنسىرەپ قالدى. ئەمدى زادى قانداقمۇ قىلار؟ ھەدۋىگنىڭ سەۋەبىدىن ئۆتكەن كەچكەنلەر ئۇنىڭغا قاراپ كۈلۈشكىلى تۇرغان ئىدى. بىرەرسىدىن سوراپ باقمىسا بولمايدىغاندەك قىلاتتى.
ئۇ شۇ يەردىن ئۆتۈپ كېتىۋاتقان بىر خادىمنى توختاتتى. ئەمما توققۇز ئۈچ چارەك بېكىتىنى سوراشقا جۈرئەت قىلالمىدى. ئادەم خوگۋارتسنىڭ ئىسمىنىمۇ ئاڭلاپ باقمىغانىدى. خارى دۆلەتنىڭ زادى قەيەرىدە ئىكەنلىكىنىمۇ دەپ بېرەلمىگەنلىكى ئۈچۈن خادىم ئۇنى ئۆزىنى ئەخمەق قىلىۋاتىدۇ دەپ ئويلاپ ئاچچىقى كېلىپ قالدى. بارغانسېرى ئۈمىتسىزلەنگەن خارى، سائەت ئون بىردە ماڭىدىغان پويىزنى سوراپ باقتى. ئەمما خىزمەتچى ئۇنداق بىر پويىزنىڭ يوقلۇقىنى ئېيتتى. ئارقىدىن، خەقنىڭ ۋاقتىنى ئىسراپ قىلىدىغان شۇمتەكلەر ھەققىدە غودۇڭشىغىنىچە كېتىپ قالدى. خارى تەمكىنلىكىنى ساقلاپ قېلىش ئۈچۈن قاتتىق كۈچەۋاتاتتى. كېلىپ كېتىۋاتقان پويىزلارنىڭ قوزغىلىش سائەتلىرى يېزىلغان كونترول تاختىسىنىڭ ئۈستىدىكى چوڭ سائەتكە قارىغاندا، خوگۋارتس پويىزىنىڭ قوزغىلىشىغا ئون مىنۇتلا قالغان ئىدى، ئۇ بولسا ئىستانىنىڭ ئوتتۇرسىدا ئۆزى ئارانلا كۆتۈرەلەيدىغان ئېغىر بىر ساندۇق، بىر يانچۇق سېھىرگەر پۇلى ۋە يوغان بىر مۈشۈكياپىلاق بىلەن نېمە قىلارىنى بىلەلمەي تۇرۇپلا قالغان ئىدى.
خاگرېد، ئېنىقلا، ئۇ قىلىشقا تېگىشلىك بىر ئىشنى ئېيتىشنى ئۇنتۇپ قالغان گەپ. دايىگېن يولىغا كىرىش ئۈچۈن سول تەرەپتىن سانىغاندا ئۈچىنچى كېسەككە چېكىشتەك بىر نەرسىنى. ئۇ، ئەجىبا تايىقىنى ئېلىپ توققۇز ۋە ئونۇنچى نومۇرنىڭ ئارىسىدىكى بىلەت ساتىدىغان بوتكىغا چەككىلى تۇرسام قانداق بولار دىگەننى خىيال قىلىپ قالدى.
دەل شۇ ۋاقىتتا، ئارقىسىدىن ئۆتۈپ كېتىۋاتقان بىر نەچچە ئادەمنىڭ ئاغزىدىن چىققان بىر سۆز خارىنىڭ دىققىتىنى تارتتى.
«…ئەلۋەتتە ماگىللار بىلەن تولغان…»
خارى دەرھال كەينىگە بۇرۇلدى. گەپ قىلغىنى، ھەممىسى جانلىق قىزىل رەڭلىك چاچلىرى بار تۆت ئوغلى بىلەن پاراڭلىشىۋاتقان، ئۆزىمۇ قىزىل چاچلىق، تولغان بىر ئايال ئىدى. بالىلارنىڭ تۆتىلىسى خارىنىڭكىگە ئوخشايدىغان بىر ساندۇقى بار ئىدى – يەنە تېخى ئۇلارنىڭ بىر مۈشۈكياپىلىقى بار ئىدى!
يۈرىكى دۈپۈلدەپ سوقۇپ كەتكەن خارى ھارۋىسىنى ئىتتىرىپ ئۇلارنىڭ كەينىدىن ئەگەشتى. ئۇلار توختىغاندا ئۇمۇ، ئۇلارنىڭ گېپىنى ئاڭلىيالىغۇدەك ئارلىق ساقلاپ توختىدى.
بالىلارنىڭ ئاپىسى، «ئەمدى، قايسى بېكەتكە باراتتۇق؟» دەپ سورىدى.
«توققۇز ئۈچ چارەك.» دەپ چۇرقىرىدى، چېچى قىزىل ھەم ئاپىسىنىڭ قولىنى چىڭ تۇتۇۋالغان بىر كىچىك قىز بالا. «ئاپا مەنمۇ بارسام بولمامدۇ…»
«سەن تېخى كىچىك جىننىي، ئەمدى بولدى قىل. مانا، پېرسىي ئالدىدىن ماڭغىن.»
قارىماققا بالىلارنىڭ ئەڭ چوڭىدەك قىلىدىغان بىر بالا، توققۇز ۋە ئونىنچى بېكەتلەرگە قاراپ ماڭدى. خارى بىر نەرسە قاچۇرۇپ قويماسلىق ئۈچۈن ھەتتا كۆزىنىمۇ چىمچىقلاتماي ئۇنىڭغا قاراپ تۇردى، لېكىن، بالا دەل توققۇز ۋە ئونىنچى بېكەتنىڭ ئارىسىدىكى تامغا كەلگەندە خارى بىلەن بالىنى ئارىسىغا بىر ساياھەتچى توپى كىرىۋالدى. ئاخىرقىنچى چامدانمۇ ئۆتۈپ كېتىپ ئوتتۇردىكى يەر ئېچىلغاندا بولسا بالا ئاللىقاچان كۆزدىن غايىپ بولغان ئىدى.
«نۆۋەت سەندە فرەد. » دىدى ئايال.
«مەن فرەد ئەمەس، جورج،» دىدى بالا. «ھەقىقەتەن، تېخى ئۆزۈڭنى مەن سىلەرنىڭ ئاپاڭلار دەپ يۈرىسەن ھە؟ مېنىڭ جورج ئىكەنلىكىمنىمۇ بىلمەمسەن؟»
« كەچۈرگىن جورج، قەدىرلىكىم.»
«چاقچاق قىلىپ قويدۇم مەن فرەد.» دىدى بالا ۋە ئۇمۇ ماڭدى. قوشكېزىكى ئارقىسىدىن چاققانراق بولۇشىنى ئەسكەرتتى، قارىغاندا ئۇمۇ گەپ ئاڭلىغاندەك قىلاتتى چۈنكى بىر سىكونتتىن كېيىن ئۇمۇ غايىپ بولدى، ئەمما زادى قانداق؟
ئەمدى ئۈچىنچى بالا تامغا قاراپ تېز تېز ماڭغىلى تۇرغان ئىدى – بىر قەەم قالدى، ئارقىدىن… ئۇمۇ تۇيۇقسىزلا غايىپ بولدى.
خارىنىڭ باشقا ئامالى قالمىغان ئىدى.
«كەچۈرۈڭ،» دىدى ئۇ بودەك ئايالنىڭ يېنىغا بېرىپ.
«ياخشىمۇ بالام.» دىدى ئايال. «خوگۋارتسقا تۇنجى بېرىشىڭ شۇنداقمۇ؟ رونمۇ شۇنداق.»
ئەڭ ئاخىرىدا قالغان ھەم ئەڭ كىچىك ئوغلىنى كۆرسەتتى. ئۇ، بويى ئىنتايىن ئېگىز ھەم ئورۇق، سەپكۈنلۈك، پۇت قولى چوڭ ۋە بۇرنى ئۇزۇن كەلگەن بىر بالا ئىدى.
«شۇنداق،» دىدى خارى. «بىر نەرسە سورىماقچى ئىدىم، مەن بىلەلمەي قالدىم… مەن- مەن قانداق…»
«بېكەتكە قانداق بېرىشنىمۇ؟» دىدى ئۇ ئايال كۈلۈمسىرەپ. خارى بېشىنى لىڭشىتتى.
«ئەنسىرەپ كېتىشىڭ ھاجەتسىز،» دىدى ئايال. «پەقەت ئاشۇ توققۇز ۋە ئونىنچى بېكەتلەرنى ئايرىپ تۇرىدىغان تامغا قاراپ ماڭساڭلا بولىدۇ. توختاپ قالما، تامغا ئۈسسۈپ سالارمەنمىكىن دەپ قورقما، بۇ ئىنتايىن مۇھىم، ھاياجىنىڭنى بېسىۋالالمىساڭ ئەڭ ياخشىسى يۈگۈرسەڭمۇ بولىدۇ. بولە، روندىن ئاۋۋال سېنى يولغا سالايلى.»
«ھىم… ماقۇل.» دىدى خارى.
قول ھارۋىسىنى ئىتتىرىپ كەينىگە بۇرۇلدى ۋە تامغا قارىدى. قارىماققا خېلىلا قاتتىق ھەم مەزمۇتتەك قىلاتتى.
تامغا قاراپ ماڭغىلى تۇردى. توققۇزۇنچى ۋە ئونۇنچى پېرونلارغا قاراپ يۈگۈرىشىۋاتقانلار، ئۇنى ئىتتىرىشىپ ئۆزىگە يول ئاچاتتى. خارى تېخىمۇ تېز ماڭدى. ئۇ، چوقۇم بىلەت بوتكىسىغا ئۈسسۈپ ئىش تېرىپ قويىدىغان بولدۇم دەپ ئويلىدى. ھارۋىسىغا ئېسىلىپ يۈگۈرگىلى تۇردى. تام بارغانسېرى يېقىنلىشىۋاتاتتى. ئەمدى توختاي دىسىمۇ توختىيالمايدۇ، قول ھارۋىسىنى باشقۇرالماي قالىدۇ. تامغا بىر قەدەملا قالدى. ئۇ كۆزىنى يۇمۇپ ئۈسسۈشكە تەييار بولدى…
ئۇ ئۈسسۈمىدى… يۈگۈرۈشنى داۋاملاشتۇردى… شۇنىڭ بىلەن ئۇ، كۆزىنى ئاچتى.
ئادەملەر بىلەن توشۇپ كەتكەن بىر بېكەتتە، قىزىل بىر پويىز ساقلاپ تۇراتتى. بېشىنىڭ ئۈستىدىكى تاختىدا، «خوگۋارتس پويىزى، سائەت ئون بىردە ماڭىدۇ.» دەپ يېزىقلىق ئىدى. خارى ئارقىسىغا بۇرۇلۇپ قارىدى، تامنىڭ ئورنىدا، «توققۇز ئۈچ چارەك بېكىتى» يېزىقلىق بىر تۆمۈر لەۋھە تۇراتتى. ئۇ ئاخىرى توققۇز ئۈچ چارەك بېكىتىگە ئوڭۇشلۇق كىرگەن ئىدى.
پاراۋوزدىن چىققان ئاپئاق تۇمان پاراڭلىشىۋاتقان ئادەملەر توپىنى قورشىۋالغان ئىدى، خىلمۇخىل رەڭلىك مۈشۈكلەر ئادەملەرنىڭ پۇتلىرى ئارىسىدا سۈركىلىشىپ ئۇياقتىن بۇياققا يۈگۈرشۈپ يۈرەتتى. ئېغىر ساندۇقلارنىڭ تاراق تۇرۇقلىرىدىن سىرت مۈشۈكياپىلاقلارنىڭ ھۇۋلىشىپ سالاملىشىشلىرىمۇ ئاڭلىنىپ تۇراتتى.
تۇنجى بىر نەچچە ۋاگوننى دېرىزىدىن سىرتقا ئېڭىشىپ ئائىلىلىرى بىلەن خوشلىشىۋاتقان ياكى بوش ئورۇن تالىشىۋاتقان ئوقۇغۇچىلار توشقۇزۇپ بولغان ئىدى. خارى بوش ئورۇن ئىزدەپ ھارۋىسىنى ئىتتىرىپ بېكەتنى بويلاپ ماڭدى. ئۇ يۇپيۇمىلاق يۈزلۈك، «پاقامنى يەنە يۈتۈرۈپ قويدۇم موما،» دەۋاتقان بىر بالىنىڭ يېنىدىن ئۆتتى.
خارى، ئۇ ياشانغان ئايالنىڭ « ئاھ نەۋىل…» دەپ ئۇلۇغ كىچىك تىنغىنىنى ئاڭلاپ قالدى.
چېچىنى نېگىرلارغا خاس بىر ئۇسلۇبتا ئۆرۈۋالغان بىر بالىنىڭ ئەتراپىدا بىر توپ بالا توپلىشىۋالغان ئىدى.
«بىر قېتىم قاراپ باقايلىچۇ لىي، ئۆتۈنەيلى.»
بالا قولىدىكى قۇتىنىڭ ئاغزىنى ئېچىۋېدى ئەتراپىنى قورشىۋالغان ئادەملەر چىرقىرىشىپ قېچىشىپ كەتتى، قۇتىنىڭ ئىچىدىكى نەرسە ئۇزۇن، تۈكلۈك پاچىقىنى تېشىغا چىقارغان ئىدى.
خارى پويىزنىڭ ئارقىسىدا بوش بىر بۆلمە ئۇچرايدىغان چاغقىچە ئادەملەر توپىنى يېرىپ مېڭىشنى داۋاملاشتۇردى. ئاۋۋال ھەدۋىگنى ئىچىگە سالدى، ئارقىدىن ساندۇقىنى پويىزنىڭ ئىشىكىدىن كىرگۈزۈش ئۈچۈن كۈچەپ ئىتتەرگىلى تۇردى. بىر ئۇچىدىن تۇتۇپ پەشتاقنىڭ ئۈستىگە چىقارماقچى بولدى يۇ بۇ ئىش قولىدىن كەلمەي، ساندۇقى ئىككى قېتىم پۇتىنىڭ ئۈستىگە چۈشۈپ كېتىپ پۇتى قاتتىق ئاغرىپ كەتتى.
«ياردەم قىلايلىمۇ؟» گەپ قىلغىنى، ئۇ بىلەت بوتكىسىنىڭ يېنىدا كۆرگەن قىزىل چاچلىق قوشكېزەكلەردىن بىرسى ئىدى.
«ھەئە، رەھمەت. » دىدى خارى.
«ھوي فرەد! كېلىپ ياردەملەش!»
قوشكېزەكلەرنىڭ ياردىمى بىلەن خارىنىڭ ساندۇقى ئاخىرى پويىزغا كىردى ۋە بۆلمىنىڭ بىر بۇلۇڭىغا ئورۇنلاشتى.
رەھمەت دىدى خارى، تەردىن نەملەنگەن چېچىنى كۆزىگە كىرىۋالمىسۇن دەپ كەينىگە تارتىپ.
قوشكېزەكلەردىن بىرى تۇيۇقسىز «بۇ نېمە؟» دىدى، خارىنىڭ چاقماق شەكىللىك تارتۇقىنى كۆرسىتىپ.
«پاھ!» دىدى يەنە بىر قوشكېزەك. «سەن شۇمۇ يا؟»
«شۇنداق شۇ ئىكەن.» دىدى بىرىنچى قوش كېزەك. خارىغا قارىدى. «شۇنداقمۇ؟»
«نىمىمۇ؟» دەپ سورىدى خارى.
قوشكېزەكلەر تەڭلا،«خارى پوتېر!» دىيىشتى.
«ھە، شۇمۇ…» دىدى خارى. «يەنى-شۇنداق-مەن شۇ.»
ئىككى بالا ئۇنىڭغا ھاڭۋېقىپ قاراپلا قالدى. خارى بولسا بارغانسېرى قىزىرىپ كېتىۋاتقاندەك ھېس قىلىپ قالدى. ھەر نىمە بولسا، پويىزنىڭ ئوچۇق قالغان ئىشىكىدىن ئاڭلانغان بىر ئاۋاز، ئۇنى بۇ ئوڭايسىز ئەھۋالدىن قۇتۇلدۇرىۋالدى.
«فرەد؟ جورج؟ سىلەر بارمۇ؟»
«مانا كەلدۇق ئاپا»
قوشكېزەكلەر خارىغا ئاخىرقى قېتىم قاراپ قويۇپ پويىزدىن سەكرەپ چۈشتى.
خارى، دېرىزىنىڭ يېنىدا ئۆزى يېرىم يوشۇرۇنۇپ تۇرۇپ قىزىل-چاچلىق بۇ ئائىلىنىڭ پارىڭىغا قۇلاق سالالايدىغان بىر يەردە ئولتۇردى. ئۇلارنىڭ ئاپىسىنىڭ قولىدا بىر قولياغلىق تۇراتتى.
«رون، بۇرنۇڭدا بىر نەرسە تۇرىدۇ.»
بالىلارنىڭ ئەڭ كىچىكى كەينىگە داجىپ قاچماقچى بولدى ئەمما ئاپىسى ئۇنى چىڭ تۇتىۋالدى ۋە بۇرنىنىڭ ئۇچىنى ئۇۋلاپ سۈرتكىلى تۇردى.
«ئاپا- ئۇنداق قىلمىساڭچۇ…» ئۇ قاتتىق تولغىنىپ ئاپىسىنىڭ قولىدىن ئۆزىنى بوشاتتى.
قوشكېزەلەردىن بىرسى، «ۋۇييېي، بۇ زىيادە تاتلىق روننىچاقنىڭ بۇرۇنچىقىغا بىر نېمىلەر چاپلىشىپ قاپتىمۇ تېخى؟» دىدى.
«ئاغزىڭنى يۇم،» دىدى رون.
«پېرسىي قېنى؟» دەپ سورىدى ئاپىسى.
«ھازىرلا كېلىۋاتىدۇ.»
بالىلارنىڭ ئەڭ چوڭى چوڭ چوڭ قەدەم تاشلاپ پەيدا بولدى. ئۇ ھېلىيتتىنلا يېڭى، قاپقارا خوگۋارتس تونىنى كىيىۋالغان ئىدى. خارى ئۇنىڭ كۆكسىدە، «س.ب.» يېزىقلىق ۋال-ۋۇل قىلىپ چاقناپ تۇرىدىغان كۈمۈش بىر ئىزنەكنى بايقاپ قالدى.
«ئۇزۇن تۇرالمايمەن ئاپا.» دىدى پەرسىي. «ئالدىدا ئولتۇرىمەن. سىنىپ باشلىقلىرى ئۈچۈن ئالاھىدە تەييارلىنىپ قويۇلغان ئىككى بۆلمە بار…»
قوشكېزەلەردىن بىرسى، ئاجايىپ ھەيران قالغاندەك بىر خىل ئاھاڭدا، «ۋاي ئانىمەي، سەن سىنىپ باشلىقىمىدىڭ پېرسىي؟» دىدى.
«ۋاي توۋا، بىلمەي قاپتۇق-دە مانا، نىمىشقا دەپ قويمايدىغانسەن؟» دىدى يەنە بىر قوشكېزەك.
«يا بولمىسا…بىر نېمىلەر دىگەندەك قىلامتى نېمە» دىدى بىرىنچى قوشكېزەك «بىر قېتىم…»
«ياكى ئىككى قېتىم…»
«توختاپ تۇر…»
«يازلىق تەتىلنىڭ بېشىدىن ئاخىرىغىچە ھەر سائەت…»
«ۋاي ۋۇي، بولدى قىلىڭلار!» دىدى سىنىپ باشلىقى پېرسىي.
«ئىشقىلىپ، قانداقسىگە ئۇنىڭ يېپيېڭى بىر تونى بولىدۇ؟» دىدى قوشكېزەكلەردىن بىرسى.
«چۈنكى ئۇ سىنىپ باشلىقى،» دىدى ئاپىسى پەخىرلەنگەن ھالدا. «بوپتۇ قەدىرلىكىم، دەرىسلىرىڭ ئوڭۇشلۇق بولسۇن-بېرىپ بولغان ۋاقىتتا ماڭا مۈشۈكياپىلاق يوللىۋەت.»
ئاپىسى مەڭزىگە سۆيۈپ قويغاندىن كىيىن پېرسىي پويىزغا قاراپ ماڭدى. ئارقىدىن ئاپىسى قوشكېزەكلەرگە بۇرۇلۇپ قارىدى.
«ئەمدى – ئىككىڭلار ئوبدان قۇلاق سېلىڭلار-بۇ يىلى ئۆزۈڭلارنى ئوبدان باشقۇرۇپ يۈرۈڭلار. ئەگەر بىمەنە چاقچاقلىرىڭلارغا مۇناسىۋەتلىك يەنە بىر مۈشۈكياپىلاق كېلىپ قالىدىغان بولسا-تازلىق ئۆيىنى پارتلىتىۋېتىش دىگەندەك…»
«تازلىق ئۆيىنى پارتلىتىش؟ بىز ھەرگىزمۇ بۇ ئىشنى قىلىپ باقمىدۇق!»
«يەنىلا بولۇپ قالىدىكەن جۇمۇ، رەھمەت ئاپا.»
«قىلچىمۇ كۈلكىلىك ئەمەس! يەنە تېخى روننىڭ ھالىدىن خەۋەر ئېلىپ قويۇڭلار.»
«ئەنسىرىمە ئاپا، زىيادە تاتلىق روننىچاق بىزنىڭ يېنىمىزدىلا بولىدىكەن خەۋپ خەتەر ئۇنىڭغا يېقىن يولىيالمايدۇ!»
رون يەنە، «ئاغزىڭنى يۇم!» دىدى.
ئۇنىڭ بويى قوشكېزەكلەرنىڭ بويىغا تەڭلىشىپ قالايلا دىگەن ئىدى، بۇرنىنىڭ ئاپىسى سۈرتۈپ قويغان يېرى بولسا تېخىچە ھالرەڭ تۇراتتى.
«ھەي ئاپا، دەپ باقە، پويىزدا كىمنى كۆردۇق؟»
خارى ماراۋاتقانلىقىنى كۆرۈپ قالمىسۇن دەپ دەرھال كەينىگە يۆلىنىۋالدى.
«ھېلىقى ئىستانىدا، بىزنىڭ يېنىمىزدا تۇرغان قارا چاچلىق بالا بارغۇ؟ ئۇ كىمكەن بىلەمسەن؟»
«كىمكەن؟»
«خارى پوتىر!»
خارى كىچىك قىزنىڭ ئاۋازىنى ئاڭلىدى.
«پاھ! ئاپا پويىزغا چىقىپ كۆرۈپ باقسام بولامدۇ، ئاپا، ئۆتۈنەي…»
«ھېلىلا كۆردۈڭغۇ جىننىي، ھەم بىچارە بالا ھايۋانات باغچىسىدىكى مايمۇن ئەمەس، چەكچىيىپ تاماشا قىلغىلى! راست شۇمىكەن فرەد؟ قانداق بىلدىڭ؟»
«ئۆزىدىن سوراپ باقتىم. تارتۇقىنى كۆردۈم، راستتىنلا دەل پېشانىسىدىكەن، چاقماققا ئوخشايدىكەن.»
«بىچارە بالا، يالغۇز تۇرغانلىقىغا ئەجەبلىنىش ئورۇنسىزكەنتۇق. ھەيران قالغانتىم. بېكەتكە قانداق بارىدىغانلىقىنى سوراۋاتقاندا شۇنداق ئەدەپلىك ئىدى ھە…»
«ۋاي ئۇنى قويۇپ تۇرە، سېنىڭچە كىملىكىنى-بىلىسەن-سەننىڭ قانداق ئىكەنلىكى ئېسىدا بارمىدۇ؟»
ئۇلارنىڭ ئاپىسىنىڭ تۇيۇقسىز قاتتىق ئاچچىقى كەلدى.
«ئۇنىڭدىن بۇنى سورىشىڭنى چەكلەيمەن فرەد! ھەرگىز، ھەرگىز ئۇنىڭدىن بۇنى سورىغۇچى بولما. سېنىڭچە مەكتەپتىكى تۇنجى كۈنىدە بۇنى ئەسلىتىپ قويۇشۇڭنىڭ ھاجىتى بارمۇ؟»
«ماقۇل، ماقۇل، ئۆزۈڭنى بېسىۋالە ئاپا.»
پويىزنىڭ سىگنالى ئاڭلاندى.
«مېڭىڭلار، چاپسان بولۇڭلار!» دىدى ئۇلارنىڭ ئاپىسى. شۇنىڭ بىلەن ئۈچ بالا ئالدىراپ پويىزغا چىقتى. ئاپىسىنىڭ يۈزىگە سۆيۈپ قويۇشى ئۈچۈن بېشىنى دېرىزىدىن چىقىرىپ تۇردى، ئارقىدىنلا ئۇلارنىڭ سىڭلىسى يىغلاپ تاشلىدى.
«يىغلىما جىننىي، ساڭا بىر مۇنچە مۈشۈكياپىلاق ئەۋەتىمىز،»
«ساڭا يەنە خوگۋارتستىن بىر تەرەت تۇڭى ئەۋەتىمىز،»
«جورج!»
«چاقچاق قىلىپ قويدۇم ئاپا.»
پويىز ئاستا قوزغالدى. خارى بالىلارنىڭ ئاپىسىنىڭ قول پۇلاڭشىتقانلىقىنى، سىڭلىسىنىڭ بولسا يېرىم كۈلۈپ يېرىم يىغلاپ، سۈرئىتىنى تېزلەشتۈرىدىغان چاغقىچە پويىزغا ئەگىشىپ يۈگۈرگەنلىكىنى؛ كەينىدە قالغان ۋاقىتتا توختىدى ۋە قولىنى پۇلاڭلاتقىنىچە شۇ يەردە قالغانلىقىنى كۆردى.
خارى، پويىز ئايلانمىغا كېلىپ قىز ۋە ئانىسى كۆزدىن غايىپ بولغۇچە ئۇلارغا قاراپ تۇردى. سىرتتىكى ئۆيلەر، دېرىزىدىن قارىغاندا بارغانسېرى تۇتۇق كۆرۈنگىلى تۇردى. خارى تۇيۇقسىز قاتتىق ھاياجانلىنىپ كەتكەنلىكىنى ھېس قىلدى. ئۇ قەيەرگە بېرىۋاتقانلىقىنى بىلمەيتتى-ئەمما قەيەر بولۇشىدىن قەتئىينەزەر ئۇ ياشاپ كەلگەن يەردىن ياخشىراق ئىكەنلىكى ئېنىق ئىدى.
بۆلمىنىڭ ئىشىكى سېرىلىپ ئېچىلدى، قىزىل چاچلىق بالىلارنىڭ ئەڭ كىچىكى كىردى.
خارىنىڭ ئالدىدىكى بوش ئورۇننى كۆرسىتىپ، «بۇ يەردە بىرەسى ئولتۇرامدۇ؟» دەپ سورىدى. «باشقا ھەممە يەر توشۇپلا كېتىپتۇ.»
خارى بېشىنى چايقىدى، بالا شۇ يەردە ئولتۇردى. ئۇ خارىغا لەپپىدە قاراپ قويدى ئارقىدىن خۇددى ئۇنداق قىلمىغاندەك، دېرىزىدىن سىرتقا قاراپ تۇرۇۋالدى. خارى ئۇنىڭ بۇرنىدا تېخىچە شۇ قارا داغنىڭ بارلىقىنى كۆردى.
«ھەي، رون.»
قوشكىزەكلەر قايتىپ كەلگەن ئىدى.
«ئاڭلاپ تۇر، بىز پويىزنىڭ ئوتتۇرسىغا بارماقچى- لىي جوردېندا چوڭ بىر دۆ باركەن»
«ماقۇل» دىدى رون تۆۋەن ئاۋازدا.
«خارى» دىدى قوشكېزەكلەرنىڭ يەنە بىرسى «ئۆزىمىزنى تونۇشتۇرمىدۇققۇ دەيمەن؟ فرەد ۋە جورج ۋېزلىي. يەنە، بۇ رون، بىزنىڭ ئىنىمىز. كىيىن كۆرۈشەيلى ئەمىسە!»
«خوش» دىدى خارى بىلەن رون. قوشكېزەكلەر ئىشىكنى ئېتىپ چىقىپ كەتتى.
«سەن راستتىنلا خارى پوتېرمۇ؟» دەۋېتىپ سالدى رون.
خارى بېشىنى لىڭشىتتى.
«ئاھ، ياخشى بولۇپتۇ ئەمىسە، مەن تېخى بۇنى فرەد ۋە جورجنىڭ چاقچاقلىرىدىن بىرى ئوخشايدۇ دەپتىمەن» دىدى رون. «يەنە، سەندە ھېلىقى… بىلىسەنغۇ شۇ، راستتىنلا ھېلىقى…»
ئۇ خارىنىڭ پېشانىسىنى كۆرسەتتى.
خارى چېچىنى كەينىگە تارتىپ، چاقماق شەكىللىك تارتۇقىنى كۆرسىتىپ قويدى. رون بىر ھازا قاراپ قالدى.
«ئۇنداقتا، كىملىكىنى بىلىسەن سەن شۇ يەرگە…»
«شۇنداق» دىدى خارى. «ئەمما ئۇ ئىشلارنى ئەسلىيەلمەيمەن.»
«ھېچ نەرسىنىمۇ؟»
«شۇ – پەقەتلا ئىنتايىن كۆپ يېشىل نۇرنى ئەسلىيەلەيمەن، ئەمما باشقا ھېچنەرسە ئېسىمدا يوق.»
«پاھ!» دىدى رون. ئۇ ئولتۇرغان يېرىدە بىر دەم خارىغا تىكىلىپ قاراپ قالدى، كىيىن، تۇيۇقسىزلا نېمە قىلىۋاتقانلىقى ئېسىگە كېلىپ قالدى ۋە قايتىدىن، بېشىنى تېزلا بۇراپ دېرىزىدىن سىرتقا قارىۋالدى.
«ئائىلەڭدىكىلەرنىڭ ھەممىسى سېھىرگەرمۇ؟» دەپ سورىدى، رون ئۆزىگە قانچىلىك قىززىققان بولسا، ئۇمۇ رونغا ئاز دىگەندە شۇنچىلىك قىززىققان خارى.
«ھىم… شۇنداققۇ دەيمەن» دىدى رون. «ئېسىمدا قېلىشىچە ئاپامنىڭ بىر نەۋرە ئىنىسى بار، بوغالتىر، ئەمما ئۇنىڭ گېپىىنى ئانچە قىلىپ كەتمەيمىز.»
«ئۇنداقتا سەن، ھېلىيتتىن ئىنتايىن كۆپ ئەپسۇن بىلىدىكەنسەندە.»
ۋېزلىلەر ئېنىقلا، ھېلىقى دىئاگون يولىدىكى تاتىراڭغۇ چىراي بالا گېپىنى قىلغان قەدىمكى سېھىرگەر جەمەتىدىن ئىدى.
«ئاڭلىشىمچە سەن ماگېللار بىلەن ياشايدىكەنسەن» دىدى رون. «ئۇلار قانداق ئادەملەر؟»
«قورقۇنۇچلۇق – مەن دىمەكچى ھەممىسى ئەمەس. ھاممام، تاغام ۋە نەۋرە ئاكام شۇنداق. مېنىڭمۇ ئۈچ تال سېھىرگەر ئاكام بولۇشىنى ئارزۇ قىلاتتىم.»
«بەش» دىدى رون. نېمىشقىكىن تاڭ، ئۇ غەمكىن كۆرۈنەتتى. «مەن بىزنىڭ ئائىلىمىزدىن خوگۋارتسقا بارغان ئالتىنچى بالا. بىل ۋە چارلى ئاللىقاچان مەكتەپ پۈتتۈردى، بىل ئوقۇغۇچىلار باشلىقى ئىدى، چارلى بولسا كۇئىددىچ كوماندا باشلىقى ئىدى. ئەمدى پېرسى سىنىپ باشلىقى. فرەد ۋە جورج تولا ئويۇن تاماشا بىلەن، ئەمما يەنىلا نەتىجىسى ياخشى ۋە ھەممە ئادەم ئۇلارنى ئىنتايىن ھەييار دەپ قارايدۇ. ھەممىسى مېنىڭمۇ شۇلاردەك بولۇشۇمنى كۈتىدۇ، ئەمما ئۇنداق بولالىدىم دىگەن تەقدىردىمۇ بۇنىڭ بىر مەنىسى يوق، چۈنكى ئۇلار ھەممىنى بىرىنچى بولۇپ قىلىپ بولغان تۇرسا. ئۇنىڭ ئۈستىگە بەش ئاكاڭ بولسا، ھېچنەرسەڭ يېڭى بولمايدۇ. ماڭا بىلنىڭ كونا تونىنى، چارلىنىڭ كونا تايىقىنى ۋە پېرسىينىڭ قېرى چاشقىنىنى بەردى.»
رون چاپىنىنىڭ يانچۇقىدىن، سېمىز، چوڭ ۋە كۈلرەڭ ھەم ئۇخلاپ قالغان بىر چاشقاننى ئالدى.
«ئۇنىڭ ئىسمى سكابېرس، ۋە شۇنداق كېرەكسىز، ئۇ ھەتتا ئانچە ئويغىنىپمۇ كەتمەيدۇ. پېرسىي سىنىپ باشلىقى بولغاچقا دادام ئۇنىڭغا بىر مۈشۈكياپىلاق ئېلىپ بەردى ئەمما پۇل يەتمەي – مەن دىمەكچى، ماڭا، شۇ، سكابېرسنى بەردى.»
روننىڭ قۇلىقى قىزىرىپ كەتتى. ئۇ قارىغاندا، يەنە ئارتۇقچە سۆزلەپ سالغاندەك ھېس قىلغان بولسا كېرەك، يەنە دېرىزىدىن سىرتقا قارىۋالدى.
خارى مۈشۈكياپىلاق ئالىدىغان پۇل قالماسلىقىنى، يۈزىنى چۈشۈرىدىغان بىر ئىش دەپ قارىمايتتى. بىر ئاي بۇرۇنغىچە، ئۇنىڭمۇ ئەزەلدىن بىر تىيىنمۇ پۇلى بولۇپ باقمىغان ئىدى، شۇڭا ئۇ، رونغا ھەممىنى سۆزلەپ بەردى، دادلېينىڭ كونا كىيىملىرىنى كىيگەنلىكىنى، تۇغۇلغان كۈنىدە بىرەر قېتىممۇ ئوبدانراق بىر سوۋغات ئېلىپ باقمىغانلىقىنى… روننىڭ كۆڭلى خېلى ئارامىغا چۈشكەندەك قىلاتتى.
«… خاگرېد ماڭا ئېيتىپ بېرىشتىن بۇرۇن، سېھىرگەر ئىكەنلىكىمدىنمۇ خەۋىرىم يوق ئىدى. ھەتتا ئاتا ئانامدىنمۇ ياكى ۋولدېمورتتىنمۇ-»
رون ھاڭ تاڭ بولۇپ قالدى.
«نىمە بولدى؟» دىدى خارى.
«كىملىكىنى-بىلىسەن-سەننىڭ ئىسمىنى دىدىڭ!» دىدى رون، ئۇ، ھەم ھەيران قالغاندەك ھەم قورققاندەك قىلاتتى «پۈتۈن ئادەملەرنىڭ ئىچىدە، سېنىڭ ئۇنىڭ ئىسمىنى ئاتايدىغانلىقىڭنى ئويلاپمۇ..»
«بۇ ئىسىمنى ئاتاپ باتۇرلىقىمنى ئىسپاتلاشتەك بىر ئىشقا ئۇرۇنمايۋاتىمەن…» دىدى خارى. «دىسە بولمايدىغانلىقىنى بىلمەيتتىم. ئەمدى چۈشەنگەنسەن؟ مەن ئۆگىنىشكە تېگىشلىك تېخى بىر مۇنچە نەرسە بار… يەنە تېخى،» دەپ قوشۇپ قويدى، يېقىندىن بۇيان كاللىسىنى قاتۇرۇۋاتقان بىر مەسىلىنى تۇنجى قېتىم ئېغىزغا ئېلىپ «قارىغاندا سىنىپتىكى ئەڭ ناچار ئوقۇغۇچى مەن بولۇپ قالىدىغاندەك قىلىمەن.»
«ئۇنداق بولمايدۇ. ئۇ يەردە ماگېل ئاتا ئانىدىن تۇغۇلغان بىر مۇنچە ئوقۇغۇچىمۇ بار، ئۇلارمۇ تېزلا ماسلىشىپ كېتەلەيدۇ.»
ئۇلار پاراڭلىشىۋاتقاندا، پويىز لوندوننىڭ سىرتىغا چىقىپ بولغان ئىدى. ھازىر ئۇلار قوي كالىلار ئوتاۋاتقان يايلاقلارنىڭ ۋە ئېتىزلارنىڭ ئارىسىدىن ئۇچقاندەك تېز ئۆتۈپ كېتىۋاتاتتى. ئۇلار بىر ھازا گەپ قىلماي، چاقماق تېزلىكىدە ئۆتۈپ كېتىۋاتقان ئېتىزلارنى ۋە يوللارنى تاماشا قىلىپ ئولتۇرۇپ قالدى.
سائەت ئون ئىككى يېرىم بولغاندا كارىدوردا بىر نەرسىلەرنىڭ تاراقشىپ كېتىۋاتقان ئاۋازى ئاڭلاندى ۋە كۈلۈپلا تۇرىدىغان، زىنىقى بار بىر ئايال ئۇلارنىڭ ئىشىكىنى سېيرىپ ئېچىپ، «يىمەك-ئىچمەك ھارۋىسىدىن بىرەر نەرسە لازىممۇ بالىلار؟» دەپ سورىدى.
خارى ناشتا قىلمىغانلىقى ئۈچۈن، دەرھال ئورنىدىن سەكرەپ تۇردى، ئەمما روننىڭ قۇلىقى قايتا قىزىرىپ كەتتى ۋە ئۆيدىن بولكا ئېلىۋالغان دەپ غودۇڭشىدى. خارى كارىدورغا چىقتى.
ئۇ دۆرسلېيلەر بىلەن ياشاۋاتقاندا ھېچقانداق ۋاقىتتا كەمپۈتكە خەجلەيدىغان پۇلى بولۇپ باقمىغان ئىدى مانا ئەمدىلىكتە بولسا يانچۇقىدا شاراقلاۋاتقان بىر توپ ئالتۇن ۋە كۈمۈش تەڭگىلەر بىلەن، ئۇ ھەتتا كۆتۈرەلىگىنچە مارس پىرەنىكى ئالىمەن دىسىمۇ ئالالايتتى – ئەمما ئۇ ئايالدا مارس پىرەنىكى يوق ئىدى. ئۇنىڭدا، بەرتى بوتسنىڭ ھەر-خىل-تەملىك پۇرچاق كەمپۈتلىرى، گومۇشنىڭ ئەلا دەرىجىلىك ئېتىلىدىغان سېغىزلىرى، شاكىلات پاقا، كاۋا قاتلىمىسى، قازان تورتى، شېكەر قومۇشى تايىقى ۋە مۇشۇنىڭغا ئوخشاپ كېتىدىغان، خارى ئۆمرىدە كۆرۈپ باقمىغان ئاجايىپ غارايىپ نەرسىلەر بار ئىدى. بىرەر نەرسىنى كەم قالدۇرغۇسى كەلمىگەن خارى، ھەممە نەرسىدىن ئاز ئازدىن ئالدى ۋە ئايالغا ئون بىر كۈمۈش سېكىل ۋە يەتتە مىس كنۇت تۆلىدى.
رون، خارى ئالغان ھەممە نەرسىنى يۈدۈپ بۆلمىگە كىرىۋاتقاندا ۋە بۇ نەرسىلەرنىڭ ھەممىنى بوش ئورۇنغا دۆۋىلەپ قويۇۋاتقاندا ئۇنىڭغا ھەيرانلىق بىلەن قاراپ قالدى.
«قورسۇقۇڭ ئېچىپ كېتىپتۇ ھە؟»
«ئېچىرقاپ كەتتىم.» دىدى خارى كاۋا قاتلىمىسىنى چىشلىگەچ.
رون يانچۇقىدىن چوڭ بىر بولاق ئالدى ۋە ئاچتى. ئىچىدە تۆت تال ساندىۋىچ تۇراتتى. بىرسىنى قولىغا ئالدى ۋە «داۋاملىق كونسېرۋا كالا گۆشىگە ئۆچ ئىكەنلىكىمنى ئۇنتۇپ قالىدۇ دىسە» دىدى.
«بىرسى بىلەن تېگىشەيلىمۇ» دىدى خارى قاتلىمىدىن بىرنى ئۇنىڭغا سۇنۇپ، «ئالە – »
«بۇنى سەنمۇ ياختۇرمايسەن، شۇنداق قۇرۇق…» دىدى رون ئەمما ئارقىدىنلا «ئۇنىڭ كۆپ ۋاقتى يوق» دەپ قوشۇپ قويدى. «شۇ – بەشىمىزگە بىراق يېتىشىپ بولالماي…»
«بولدى قىلساڭچۇ، قاتلىمىدىن بىرنى يەپ باقە.» دىدى بۇنىڭدىن بۇرۇن بىرەرسى بىلەن تەڭ بۆلۈشۈپ يىگۈدەك بىر نەرسىسى بولۇپ باقمىغان خارى، شۇنداقلا باشقىلارمۇ ئۇنىڭ بىلەن بىرەر نەرسىسىنى بۆلۈشۈپ يۈرمەيتتى. شۇڭا ئۇ ۋاقىتتا، شۇ يەردە ئولتۇرۇپ رون بىلەن قاتلىما، تورت ۋە ھەممە نەرسىنى تەڭ يىيىش ئىنتايىن كۆڭۈللۈك تۇيۇلغان ئىدى. (ساندىۋىچلار ئاللىقاچان بىر بۇلۇڭدا ئۇنتۇلۇپ كەتكەنىدى)
«بۇلار نېمە؟» دەپ سورىدى خارى، بىر قۇتا شاكىلات پاقىنى كۆرسىتىپ «ئۇلار راست پاقا ئەمەس شۇنداقمۇ؟» ئۇ خۇددى بۇنىڭدىن كىيىن ھېچقانداق ئىش ئۇنى ھەيران قالدۇرالمايدىغاندەك ھېس قىلىۋاتاتتى.
«ياق» دىدى رون «ئەمما ئىچىدىكى كارتىغا قاراپ باقە، مەندە ئاگرىپپا كەم»
«نېمە؟»
«ئاھ، راست، ئەلۋەتتە سەن بىلمەيسەندە – شاكىلات پاقىلارنىڭ ئىچىدە كارتىلار بولىدۇ، شۇ، يىغىپ قويۇش ئۈچۈن – داڭلىق سېھىرگەر ۋە جادۇگەرلەر. مەندە بەشيۈز تالدەك بار، ئەمما مەندە ئاگرىپپا ياكى پتولېمىي يوق»
خارى شاكىلات پاقىنىڭ قەغىزىنى ئاچتى ۋە كارتىنى ئالدى. بۇ يەردە بىر ئادەمنىڭ يۈزى تۇراتتى. ئۇنىڭ يېرىم ئاي شەكىللىك كۆزئەينىكى، ئۇزۇن ھەم قاڭشارلىق بۇرنى، كۈمۈش رەڭ چېچى ساقىلى ھەم بۇرۇتى بار ئىدى. رەسىمنىڭ ئاستىدا ئىسمى يېزىلغان ئىدى، ئالبۇس دامبېلدور.
«ئۇنداقتا، دامبېلدور مۇشۇكەندە!» دىدى خارى.
«دامبېلدورنى ئاڭلاپ باقمىدىم دىمەيدىغانسەن!» دىدى رون. «بىر تال پاقا ئالسام بولامدۇ؟ بەلكىم ئاگرىپپانى تاپالىشىم مۇمكىن – رەھمەت – »
خارى كارتىنى تەتۈر ئۆرۈپ كەينىدىكى خەتلەرنى ئوقۇغۇلى تۇردى:

ئالبۇس دامبېلدور
خوگۋارتسنىڭ ھازىرقى مۇدىرى. كۆپچىلىك، ھازىرقى زاماننىڭ ئەڭ ئۇلۇغ سېھىرگەرى دەپ قارايدىغان پروففېسور دامبېلدور، 1945 – يىلى قارا نىيەت سېھىرگەر گرىندەۋالدنى يەڭگەنلىكى، ئەجدىھا قېنىنىڭ ئون ئىككى خىل ئىشلىتىش يولىنى كەشىپ قىلغانلىقى ۋە دوستى نىكولاس فلامەل بىلەن بىللە شۇغۇللانغان قەدىمىي خېمىيە تۈرىدىكى ئەسەرلىرى سەۋەپلىك داڭق چىقارغان. دامبېلدور، ئوركېستىر مۇزىكىسى ۋە بوۋلىڭ توپ ئويناشقا ئالاھىدە قىززىقىدۇ.

خارى قايتا كارتىنىڭ كەينىنى ئۆرۈدى ۋە ھەيرانلىق بىلەن دامبېلدورنىڭ يۈزىنىڭ غايىپ بولغانلىقىنى كۆردى.
«ئۇ كېتىپتۇ!»
«ئەلۋەتتە. ئەتتىگەندىن كەچكىچە شۇ يەردە تۇرماس ھەرقاچان» دىدى رون. «ئۇ قايتىپ كېلىدۇ. ئاھ، ياق! يەنە مورگانا، مەندە ئۇنىڭدىن ئالتىسى بار… بۇنى ئالامسەن؟ سەنمۇ يىغىشنى باشلىساڭ بولىدۇ.»
روننىڭ كۆزى تېخى ئېچىلمىغان شاكىلات پاقا قاپلىرىدا قالغانتى.
«خالىغانچە ئېچىپ باقساڭ بولىدۇ» دىدى خارى. «ئەمما، بىلەمسەن، ماگېل دۇنياسىدا، ئىنسانلار رەسىمنىڭ ئىچىدە جىم تۇرىدۇ»
«شۇنداق قىلامدۇ؟ ئازراقمۇ مىدراپ قويمامدۇ؟» رون ئىنتايىن ھەيران بولغاندەك قىلاتتى «نېمە دىگەن غەلىتە!»
خارى دامبېلدورنىڭ رەسىمىگە قايتىپ كەلگەنلىكىنى ۋە ئۇنىڭغا قاراپ كۈلۈمسىرەپ قويغانلىقىنى كۆردى. قارىغاندا روننى، شاكىلات پاقا كارتلىرىغا قاراشتىن بەكراق ئۇلارنى يىيىش قىززىقتۇرىدىغاندەك قىلاتتى، ئەمما خارى كۆزىنى كارتىلاردىن ئۈزەلمەي قالدى. ئاخىرىدا پەقەت دامبېلدور ۋە مورگانا ئەمەس، يەنە تېخى ۋۇدكروفتلۇق خەنجىست، ئالبەرىك گرۇننىون، سېركى، پاراسەلۇس ۋە مەرلىننىمۇ بىلىۋالغانتى. ئۇ ئاخىرى ، توختىماي بۇرنىنى قاشلاۋاتقان راھىبە كلىئودنانى بىر تەرەپكە تاشلاپ قويۇپ، بېرتى بوتتسنىڭ خىلمۇ خىل تەملىك پۇرچاقلىرىدىن بىر قۇتا ئاچتى.
«بۇلارنى يەۋاتقاندا دىققەت قىلساڭ ياخشىراق» دەپ خارىنى ئاگاھلاندۇردى رون، «خىلمۇخىل تەم دىگىنى، ھەقىقەتەنمۇ خىلمۇخىل تەمنى كۆرسىتىدۇ. شاكىلات، يالپۇز ۋە ئاپلىسىن قىيامىدەك ئادەتتىكى تەملىكلىرىنى يەپ قېلىشىڭ مۇمكىن ئەمما يەنە تېخى پالەك ۋە جىگەر ۋە قېرىن دىگەندەك غەلىتە تەملىكلىرىدىنمۇ يەپ سېلىشىڭ مۇمكىن. جورج بىر قېتىم ماڭقا تەملىكتىن بىرنى يەپ سالغانلىقىغا قەسەم قىلغانتى»
رون يېشىل پۇرچاقتىن بىرنى ئالدى، ئۇنىڭغا سىنچىلاپ قارىدى ۋە ئۇچىدىن چىشلەپ باقتى.
«ھۆ… مانا قارا، كاپۇستا!»
ئۇلار خىلمۇ خىل پۇرچاقلارنى تېتىپ بېقىپ كۆڭۈللۈك ۋاقىت ئۆتكۈزدى. خارى ئوتقا قاقلانغان بولكا، كوكۇس، پىشۇرۇلغان پۇرچاق، بۆلجۈرگەن، كارى تامىقى، چىمەن، قەھۋە، ساردىن بېلىقى ۋە ھەتتا يۈرەكلىك ھالدا رون تېتىپ بېقىشقا پېتىنالمىغان غەلىتە بىر خىل كۈلرەڭ پۇرچاقنىمۇ تېتىپ باقتى، نەتىجىدە ئۇ پۇرچاق، لازا تەملىك چىقتى.
دېرىزىدىن كۆرۈنۈپ تۇرىدىغان سەھرا مەنزىرىسى بارغانسېرى ياۋايىلاشقىلى تۇردى. رەتلىك ئېتىزلار يوقاپ كەتكەنتى. ھازىر ئۇلار ئورمانلارنىڭ، دەريالارنىڭ ۋە قېنىق يېشىل جىلغىلارنىڭ ئىچىدىن مېڭىۋاتاتتى.
ئۇلار ئولتۇرغان بۆلمىنىڭ ئىشىكىنى بىرسى چەكتى ۋە خارى توققۇز ئۈچ چارەك بېكىتىدە كۆرگەن بودەك يۈزلۈك بالا كىردى. يىغلامسىراپ تۇراتتى.
«كەچۈرۈڭلار» دىدى ئۇ، «ئەمما… بىرەرسىڭلار چار پاقامنى كۆردۈڭلارمۇ؟»
ئۇلار بېشىنى چايقىۋېدى بالا ھۆڭرەپ يىغلىۋەتتى «ئۇنى يوقىتىپ قويدۇم! ئۇ مەندىن قېچىۋېرىۋاتىدۇ!»
«ئۇ قايتىپ كېلىشى مۇمكىن» دىدى خارى.
«شۇنداق» دىدى بالا بېچارىلەرچە «بوپتۇ، ئەگەر ئۇنى كۆرۈپ قالساڭلار…»
ئۇ چىقىپ كەتتى.
«نېمىشقا بۇنچىۋالا قايغۇرۇپ كەتكەنلىكىنى چۈشەنمىدىم» دىدى رون. «ئەگەر مەن بىر پاقا ئەكەلگەن بولسام، قولۇمدىن كېلىشىچە تېز يىتتۈرۈپ قويۇشنى ئۈمىد قىلاتتىم. ئەمىلىيەتتە، مەنمۇ سكابېرسنى ئەكەلدىم. شۇڭا بىر نەرسە دىسەم قاملاشمايدۇ-دە»
سكابېرس تېخىچە روننىڭ تىزىدا مۈگدەپ ياتاتتى.
«ئۇ ئۆلۈپ قالغان تەقدىردىمۇ، بىلمەيلا قالغان بولاتتىڭ» دىدى رون سەسكىنىپ تۇرۇپ. «مەن تۈنۈگۈن ئۇنى سېرىققا ئايلاندۇرماقچى بولدۇم، بەلكىم بەكراق قىززىقارلىق بولار دەپ، ئەمما ئەپسۇن كارغا كەلمىدى. ساڭا كۆرسىتىپ قوياي، قاراپ تۇر…»
ساندۇقىنى ئاختۇرۇپ يۈرۈپ، تازا ۋەيرانە كۆرۈنىدىغان بىر تاياق ئالدى. ئۇ يەر بۇ يېرىگە دەز كەتكەن ۋە ئۇچىدىن ئاق بىر نەرسە ئازراق ساڭگىلاپ قالغانتى.
«تاق مۈڭگۈزلۈك ئات چېچى، چىقىپ كېتەيلا دەپتۇ. ئىشقىلىپ – »
ئۇ بۆلۈمچىنىڭ ئىشىكى يەنە بىر قېتىم ئېچىلغاندا تايىقىنى تېخى ئەمدىلا كۆتۈرگەنتى. پاقىسى يىتىپ كەتكەن بالا قايتىپ كەلگەنتى، ئەمما بۇ قېتىم يېنىدا بىر قىز بالىمۇ تۇراتتى. ئۇ يېڭى خوگۋارتس تونىنى ئاللىقاچان كىيىپ بولغان ئىدى.
«بىرەرسىڭلار بىر چارپاقا كۆردۈڭلارمۇ؟ نەۋىل ئۆزىنىڭكىنى يىتتۈرۈپ قويۇپتۇ» دىدى ئۇ. ئۇ بىر خىل بۇيرۇقۋاز ئاھاڭدا سۆزلەيتتى، پاخپىيىپ تۇرىدىغان قوڭۇر رەڭ چېچى جىق يەنە تېخى ئالدى ئىككى چىشى توشقاننىڭكىدەك سەل يوغان ئىدى.
«بىز ئۇنىڭغا ئاللىقاچان دەپ بولغان، بىز كۆرمىدۇق» دىدى رون، ئەمما ئۇ قىز گېپىگە دىققەت قىلمايۋاتاتتى. ئۇنىڭ ئورنىغا ئۇنىڭ قولىدىكى تاياققا قاراۋاتاتتى.
«پاھ، ئەپسۇن ئوقۇۋاتامسەن؟ قېنى كۆرۈپ باقايلى ئەمىسە.»
كىرىپ ئولتۇردى. رون نېمە قىلارىنى بىلمەي قالغاندەكلا قىلاتتى.
«ھمم – بوپتۇ»
ئۇ گېلىنى قىرىپ قويدى.

«كۈن نۇرى، مايسا گۈل، ئىللىق سېرىق ماي،
بۇ دۆت بودەك چاشقان سېرىققا ئايلانغاي!»

ئۇ تايىقىنى لىڭشىتتى. بىراق ھېچنەرسە بولمىدى. سكابېرس كۈلرەڭ پېتى تۇرىۋەردى ۋە ئۇيقۇسىنى بۇزۇپمۇ قويمىدى.
«سېنىڭچە بۇ ھەقىقى بىر ئەپسۇنمىدۇ؟» دىدى ئۇ قىز «شۇ، بۇ ئۇنچىۋالا كارغا كەلمەيدىكەن شۇنداقمۇ؟ مەن مەشىق قىلىپ بېقىش ئۈچۈن بىرنەچچە ئاددى ئەپسۇننى قوللىنىپ باقتىم، ۋە خېلىلا پايدىسى بولدى. ئائىلەمدە ھېچكىم سېھىرگەر ئەمەس، شۇڭا خەتنى تاپشۇرۇۋالغاندا ئىنتايىن ھەيران قالدىم، ئەمما، ئەلۋەتتە شۇنداق خۇشال بولدۇم، مەن دىمەكچى، ئاڭلىشىمچە بۇ ئەڭ ياخشى جادۇگەرلىك مەكتىپى ئىكەن – مەن يەنە ئەلۋەتتە مەكتەپتە ئىشلىتىدىغان پۈتۈن كىتاپلارنى باشتىن ئاخىر يادلاپ بولدۇم، يېتەرلىك بولۇشىنى ئۈمىد قىلىمەن – ھە راست، مېنىڭ ئىسمىم ھېرماينى گرېنجىر، سىلەرچۇ؟»
ئۇ شۇنداق تېز سۆزلىدى.
خارى رونغا قاراپ، ئۇنىڭ چۆچۈپ كەتكەن چىرايىدىن ئۇنىڭمۇ پۈتۈن كىتاپلارنى يادلاپ چىقمىغانلىقىنى بىلىپ يىنىكلەپ قالدى.
«مەن رون ۋېزلى» دەپ غودۇڭشىدى رون.
«خارى پوتېر» دىدى خارى.
«سەن راستلا شۇنداقمۇ؟» دىدى ھېرماينى. «سەن ھەققىدە ھەممىنى بىلىمەن، ئەلۋەتتە – مەن دەرىسلىك كىتاپتىن سىرت ئوقۇيدىغان يەنە بىرنەچچە كىتاپ ئالدىم، ۋە سېنىڭ ئىسمىڭ زامانىۋېي سېھىرگەرلىك تارىخى ۋە قاراڭغۇ سەنئەتلەرنىڭ كۆتۈرۈلۈشى ۋە مەغلۇبىيىتى ۋە يىگىرمىنچى ئەسىرنىڭ ئەڭ چوڭ سېھرىي ۋەقەلىكلىرى دىگەن كىتاپلاردا چىقىدىكەن.»
«شۇنداقمىكەنمەن؟»
«ۋاي تەڭرىم، بىلمەمتىڭ؟ مېنىڭچە بۇ مەن بولۇپ قالغان بولسام ئۆزۈم ھەققىدىكى ھەممە نەرسىنى بىلگۈم كەلگەن بولاتتى» دىدى ھېرماينى «بىرەرسىڭلار ئۆزۈڭلارنىڭ قايسى بىنادا بولىدىغانلىقىنى بىلەمسىلەر يوق؟ مەن خېلى سۈرۈشتە قىلدىم، مەن گرىففىندورغا تاللىنىشنى ئارزۇ قىلاتتىم، ئەڭ ياخشىسى شۇدەك قىلىدۇ، ئاڭلىشىمچە دامبېلدورمۇ شۇ يەرگە تاللانغانمىش، ئەمما يەنىلا رەيۋېنكىلوۋمۇ يامان ئەمەستەك قىلىدۇ… ئىشقىلىپ، بىز بېرىپ نەۋىلنىڭ چار پاقىسىنى ئىزدەپ باقايلى. سىلەر ئىككىڭلار كىيمىڭلارنى ئالماشتۇرساڭلار ياخشى بولارمىكىن، مېنىڭچە بىز كېلەيلا دەپ قالدۇق.»
ئارقىدىن ئۇ پاقىسى يىتىپ كەتكەن بالىنى ئەگەشتۈرۈپ چىقىپ كەتتى.
«قايسى بىناغا تاللانسام مەيلى، ئۇ يوق بىرسىگىلا كىرسەم بولاتتىغۇ» دىدى رون. ئۇ تايىقىنى قايتىدى ساندۇقىنىڭ ئىچىگە چۆرۈۋەتتى. «كالۋا ئەپسۇن – بۇنى ماڭا جورج دەپ بەرگەن كارغا كەلمەيدىغانلىقىنى چوقۇم بىلەتتى»
«ئاكىلىرىڭ قايسى بىنادا؟» دەپ سورىدى خارى.
«گرىففىندور» دىدى رون. ئۇنىڭ چىرايى يەنە تۇتۇلۇپ كەتكەن ئىدى. «ئاپام بىلەن داداممۇ شۇ يەردە ئىكەنتۇق. مەن شۇ يەرگە كىرەلمىسەم ئۇلار نېمە دەپ قالار ھېچ بىلمىدىم. رەيۋېنكلوۋمۇ ئانچە يامان بولماس، ئەمما مېنى سلىيتېرىنگە تاللاپ قويغىنىنى بىر ئويلاپ باقە»
«بۇ ئاشۇ ۋول – مەن دىمەكچى كىملىكىنى-بىلىسەن-سەن تاللانغان بىنا شۇنداقمۇ؟»
«شۇنداق» دىدى رون. ئۇ ئولتۇرغان يېرىدە لاسسىدە بوشىشىپ كەتتى، چىرايى پەرىشان كۆرۈنەتتى.
«بىلەمسەن، سكابېرسنىڭ بۇرۇتىنىڭ ئۇچى باشقىلارغا قارىغاندا سۇسراق رەڭلىككەن» دىدى خارى روننىڭ دىققىىنى بىنالاردىن باشقا يەرلەرگە بۇرىماقچى بولۇپ. «ئۇنداقتا ئەڭ چوڭ ئاكىلىرىڭ، مەكتەپنى پۈتتۈرۈپ بولغان بولسا، ھازىر نېمە ئىش قىلىدۇ؟»
خارى بىر سېھىرگەرنىڭ مەكتەپ پۈتتۈرگەندىن كىيىن قانداق خىزمەت قىلىدىغانلىقىغا قىززىقىپ قالغانتى.
«چارلى رىمدا ئەجدىھا تەتقىقاتچىسى، بىل بولسا ئافرىقىدا، گرىنگوتس ئۈچۈن بىر ئىشلارنى قىلىدۇ» دىدى رون. «گرىنگوتس ھەققىدىكى خەۋەرنى ئاڭلىدىڭمۇ؟ كۈندىلىك رەمچىدە يېزىلىپتىكەن، ئەمما سەن ماگېللار بىلەن ياشىغانلىقىڭ ئۈچۈن ئۇ گېزىتنى ئالمايسەنغۇ دەيمەن – بىركىملەر ئالى دەرىجىلىك بىر بىخەتەرلىك ساندۇقىنى بۇلىماقچى بولۇشۇپتۇ»
خارى قاراپلا قالدى.
«راستما؟ ئۇلارغا نېمە بولۇپتۇ؟»
«ھېچنەرسە، زادى شۇنىڭ ئۈچۈن بۇ مۇھىم بىر خەۋەر-دە! ئۇلارنى تۇتۇۋالالماپتۇ. دادام، ئۇلار گرىنگوتسقا كىرەلىگىنىگە قارىغاندا چوقۇم ئىنتايىن كۈچلۈك بىر قارا نىيەت سېھىرگەر دەيدۇ، ئەمما ئۇلار ھېچنەرسىگە چېقىلماپتۇ، ئەڭ غەلىتە بولغىنى دەل مۇشۇ. ئەلۋەتتە مۇشۇنىڭغا ئوخشاش ئىشلار يۈز بەرگەندە، ھەممە ئادەم، ئىشنىڭ ئارقا كۆرۈنۈشى كىملىكىنى-بىلىسەن-سەنگە مۇناسىۋەتلىكمىدۇ دەپ ۋەھىمىگە چۈشىدۇ.»
خارى بۇ يېڭى خەۋەرنى كاللىسىدا ئۆرۈپ چۆرۈپ باقتى. قاچان كىملىكىنى-بىلىسەن-سەننىڭ گېپى چىقسا بىرئاز قورقۇپ قالاتتى. ھەرقاچان سېھىر دۇنياسىغا قەدەم تاشلىغانلىقى ئۈچۈن شۇنداق بولغان ئوخشايدۇ دەپ ئويلايتتى ئۇ. «ۋولدېمورت» دىيىشنىڭ ئورنىغا «كىملىكىنى-بىلىسەن-سەن» دىيىش ئادەمنىڭ يۈرىكىگە سۇ سېپەتتى.
«سەن قايسى كۇئىددچ كوماندىسىنى قوللايسەن؟» دەپ سورىدى رون
«ئىمم – مەن ھېچقايسىنى بىلمەيمەن» دىدى خارى.
«نېمە!» دىدى رون ھاڭ تاڭ بولغان ھالدا «ۋاي توۋا! قاراپ تۇر، بۇ دۇنيادىكى ئەڭ ياخشى ئويۇن – » ئارقىدىن ئۇ تۆت توپ ۋە يەتتە كوماندا ئەزاسىنى، ئاكىلىرى بىلەن بارغان داڭلىق مۇسابىقىلەرنى يەنە تېخى پۇلى بولسا ئېلىشنى ئارزى قىلىدىغان سۈپۈرگىنى سۆزلەپ چۈشۈپ كەتتى. ئۇ خارىغا ئويۇننىڭ ئەڭ مۇھىم نۇقتىلىرىنى سۆزلەشنى ئەمدى باشلىۋېدى بۆلۈمچىنىڭ ئىشىكى يەنە بىر قېتىم سېيرىلىپ ئېچىلدى ئەمما بۇ قېتىم كەلگىنى پاقىسى يىتىك بالا نەۋىل، ياكى ھېرماينى گرېنجىر ئەمەس ئىدى.
ئىشىكتىن ئۈچ بالا كىردى ۋە خارى ئوتتۇردا تۇرغان بالىنى دەرھال تونۇدى: بۇ بالا، مادام مالكىننىڭ دۇكىنىدىكى تاتىراڭغۇ چىراي بالا ئىدى. ئۇ ھازىر، خارىغا، دايىگىن كوچىسىدىكى ۋاقىتتىكىگە قارىغاندا بەكرەك قىززىقىپ قالغاندەك قىلاتتى.
«بۇ توغرىمۇ؟» دىدى ئۇ «پويىزدىكى ھەممە ئادەم خارى پوتېر مۇشۇ بۆلۈمچىدە دىيىشىۋاتىدۇ. ئۇنداقتا ئۇ سەنكەنسەن-دە؟»
«ھەئە» دىدى خارى. ئۇ باشقا بالىلارغا قاراۋاتاتتى. ئىككىلىسى بوي بەستى چوڭ بالىلار ئىدى، تۇرقىدىنلا زومىگەرلىكى چىقىپ تۇراتتى. تاتىراڭغۇ بالىنىڭ مۇھاپىزەتچىلىرىدەك، ئۇنىڭ ئىككى يېنىدا تۇرۇۋاتاتتى.
«ئاھ، بۇ كرەب بۇ بولسا گويل» دىدى تاتىراڭغۇ بالا خارىنىڭ كىملەرگە قارىغانلىقىنى كۆرۈپ مەنسىتمىگەن تەلەپپۇزدا«مېنىڭ ئىسمىم بولسا مالفوي، دراكو مالفوي»
رون بوش يۆتىلىپ قويدى، بۇ يۆتەلنىڭ ئارقىسىغا كۈلكە يوشۇرۇنغاندەك قىلاتتى. دراكو ئۇنىڭغا تىكىلىپ قارىدى.
«نېمە، ئىسمىم ساڭا قىززىقارلىق تۇيۇلۇۋاتامدۇ؟ سېنىڭ كىملىكىڭنى سورىشىمغىمۇ ھاجەت يوق. دادام ماڭا پۈتۈن ۋېزلىلەرنىڭ قىزىل چاچ ئىكەنلىكىنى، يۈزىدە سەپكۈن بارلىقىنى، ۋە بېقىشقا قۇربى يەتمىگۈچىلىك كۆپ بالىسى بارلىقىنى ئېيتقان.»
ئۇ قايتا خارىغا بۇرۇلۇپ قارىدى.
«يېقىندا بەزى سېھىرگەر ئائىلىلەرنىڭ باشقىلاردىن سۈپەتلىكراق ئىكەنلىكىنى بىلىپ قالىسەن پوتېر. خاتا تۈردىكىلەر بىلەن ئاپاق چاپاق بولۇپ كېتىشنى چوقۇم خالىمايسەنغۇ دەيمەن. مەن ساڭا بۇ جەھەتتە ياردەم قىلسام بولىدۇ.»
ئۇ قول ئېلىشىپ كۆرۈشۈش ئۈچۈن قولىنى خارىغا سۇندى، ئەمما خارى پىسەنت قىلمىدى.
«مېنىڭچە توغرا خاتانى ئۆزۈممۇ ئايرىيالايمەن، رەھمەت» دىدى سالقىن تەلەپپۇزدا.
دراكو مالفوي قېپقىزىل بولۇپ كەتمىدى ئەمما تاتىراڭغۇ مەڭزى سۇس ھالرەڭگە ئۆزگىرىگەندەك قىلدى.
«سېنىڭ ئورنۇڭدا بولسام، يۈرگەن تۇرغان يېرىمگە دىققەت قىلغان بولاتتىم، پوتېر.» دىدى ئاستا سۆزلەپ. «ئەدەپسىزلىك قىلىدىغان بولساڭ، ئاقىۋېتىڭ ئاپاڭ داداڭنىڭكىسىگە ئوخشاش بولىدۇ. ئۇلارمۇ ئۆزلىرى ئۈچۈن نېمىنىڭ توغرا، نېمىنىڭ خاتالىقىنى پەرق ئېتەلمىگەن. ۋېزلىيلەردەك لۈكچەكلەر ياكى خاگرېد دىگەەندەكلەر بىلەن دوستلۇق قىلىشنى تاللىساڭ، ئاخىرىدا ياخشى ئاقىۋەت كۆرمەيسەن.»
خارى ۋە رون ئورنىدىن تۇردى. روننىڭ چىرايىمۇ ئاز دىگەندە چېچىدەك قېپقىزىل بولۇپ كەتكەن ئىدى.
«نوچى بولساڭ يەنە بىر قېتىم دەپ باقە!» دىدى.
«نىمە، بىز بىلەن مۇشتلاشماقچىمۇ؟» دىدى مالفوي سوغۇق كۈلۈپ، مەنسىتمىگەن ئاھاڭدا.
«ئەگەر دەرھال يوقىلىشمايدىغان بولساڭ…» دىدى خارى ئۆزى ھېس قىلىۋاتقاندىن بەكراق مەردانە بىر ئاھاڭدا، چۈنكى ھەم كرەب ھەم گويلنىڭ بوي بەستى ئۆزىنىڭ ياكى روننىڭكىدىن نەچچە ھەسسە چوڭ چىقاتتى.
«ئەمما بىزنىڭ زادى كەتكغمىز يوق، شۇنداققۇ بالىلار؟ يەيدىغىنىمىزنى يەپ تۈگەتتۇق، بۇ يەردە بولسا تېخى بىر مۇنچە يىمەكلىك باركەن.»
گويل، روننىڭ يېنىدىكى شاكىلات پاقىلارغا قولىنى سۇندى – رون ئۇنىڭغا قاراپ ئېتىلدى، لېكىن تېخى ئۇنىڭغا قولىمۇ تەگمەستە گويل قاتتىق چېرقىرىۋەتتى.
سكاببېرس ئۇنىڭ بارمىقىنىڭ ئۇچىدا ساڭگىلاپ تۇراتتى، چاشقان، ئۇچلۇق چىشلىرى بىلەن گويلنىڭ قولىنى شۇنداق قاتتىق چىشلىگەن ئىدىكى، سۆڭىكىگىچە تاقىشىپ قالغان ئىدى – گويل ھۇۋلىغىنىچە سكاببەرسنى ئۇ ياقتىن بۇ ياققا سىلكىپ قولىدىن ئاجىراتماقچى بولۇۋاتقاندا، كرەب ۋە مالفويم كەينىگە داجىپ قاراپلا قالدى، ئاخىرى سكابېرس بارماقتىن ئاجىراپ، ئۇچۇپ بېرىپ دېرىزىگە ئۈسسۈۋالغاندا ئۇ ئۈچ بالا ئارقىسىغا قاراپمۇ قويماي تىكىۋەتتى. بەلكىم كەمپۈتلەرنىڭ ئارىسىدا ئايلىنىپ يۈرگەن تېخىمۇ كۆپ چاشقانلارنىڭ بولۇپ قېلىش ئېھتىماللىقى ئۇلارنى قورقۇتىۋەتكەندۇ، يا بولمىسا ئاياغ تىۋىشلىرىنى ئاڭلىغاندۇ – چۈنكى بىر سېكۇنتتىن كىيىنلا ھېرماينى گرېنجىر يەنە كەلدى.
«بۇ يەردە زادى نېمە ئىش يۈز بەردى؟» دىدى ئۇ، ھەممە يەرگە چېچىلىپ كەتكەن كەمپۈتلەرگە ۋە سكابېرسنى قۇيرۇقىدىن تۇتۇپ كۆتۈرۈۋاتقان رونغا قاراپ.
«ھوشىدىن كەتكەن ئوخشىمامدۇ؟» دىدى رون خارىغا. ئارقىدىن سەل سىنچىلاپ قاراپ بېقىپ «ياق- توۋا خۇدايىم، ماۋۇنى قارا – ئۇخلاپ قاپتۇ!»
ئۇ چاشقان، راستلا قايتا ئۇخلاپ قالغان ئىدى.
«مالفوينى بۇرۇن تونۇمتىڭ؟»
خارى، ئۇنىڭ بىلەن دايىگېن يولىدا ئۇچرىشىپ قالغانلىقىنى دەپ بەردى.
رون چوڭ بىر مەخپىيەتلىكنى سۆزلەپ بېرىۋاتقاندەك، «ئائىلىسىنىڭ نامىنى ئاڭلاپ باققانىدىم.» دىدى. «كىملىكىنى-بىلىسەن-سەن غايىپ بولغاندىن كېيىن بىزنىڭ قاتارىمىزغا قوشۇلغان تۇنجى ئائىلىلەردىن بىرى ئىكەنتۇق. ئۇلارنىڭ ئېيتىشىغا قارىغاندا، ئۇلارنى ئەپسۇن ئارقىلىق زورلاپتىكەنتۇق. دادام بۇنىڭغا ئىشەنمەيدۇ. ئۇنىڭ دىيىشىچە، مالفوينىڭ دادىسىنىڭ زۇلمەتلىك ياقىنى تاللىشى ئۈچۈن ئۇنى مەجبۇرلاشنىڭ ھاجىتى يوقكەن.» ئۇ ھېرماينىغا بۇرۇلدى «ساڭا بىرەر نەرسە لازىممىتى؟»
«سىلەر چاپسان بولۇپ فورمىلىرىڭلارنى كېيىڭلار، ھېلىلا پويىز شوپۇرى بىلەن كۆرۈشتۈم، ئازلا يولىمىز قاپتۇ. سىلەر مۇشتلاشقان ئوخشىمامسىلەر؟ تېخى مەكتەپكىمۇ كىرمەستىن قالايمىقانچىلىق چىقىرىپسىلەر-دە!»
«بىز ئۇرۇشمىدۇق، سكابېرس ئۇرۇشتى.» دىدى رون، قاپاقلىرىنى تۈرۈپ. «بىز كىيمىمىزنى ئالماشتۇرىدىغاندا چىقىپ كەتسەڭغۇ بولار؟»
«بوپتۇ – بۇ يەرگە پەقەتلا سىرتتىكىلەرنىڭ كىچىك بالىدەك قىلىقلىرىدىن بىزار بولۇپ كىرىۋالغانتىم، كارىدوردا ئۇ ياقتىن بۇ ياققا يۈگۈرشۈشتە بەسلىشىپ ئىچىمنى پۇشۇرىۋەتتى» دىدى ھېرماينى كەمسىىش تەلەپۇزىدا. « يەنە تېخى، سېنىڭ بۇرنۇڭدا داغ باركەن، بىلەمتىڭ؟»
رون ئۇنىڭ كەينىدىن غەزەپ بىلەن قاراپ قالدى. خارى دېرىزىدىن سىرتقا قارىدى. قاراڭغۇ چۈشۈشكە باشلىغان ئىدى. ئۇ سۆسۈن ئاسماننىڭ ئاستىدا كەڭرى كەتكەن ئورمانلىق ۋە تاغلارنى كۆردى. پويىز ئاستىلايدىغاندەك قىلمايتتى.
خارى ۋە رون چاپانلىرىنى سېلىپ ئۇزۇن قارا تونلىرىنى كىيدى. روننىڭكىسى سەل قىسقا ئىدى، ئاستىدىن ئىشتىنىنىڭ پۇچقىقى كۆرۈنۈپ قالاتتى.
پويىزدا بىر ئاۋاز ياڭرىدى «بەش مىنۇتقىچە خوگۋارتسقا يېتىپ بارىمىز. يۈك تاقىلىرىڭلارنى پويىزدا قويۇپ قويۇڭلار. ئۇلارنى بىناغا ئايرىم ئېلىپ كىرىمىز.»
خارى ھاياجانلانغانلىقىدىن قىن قىنىغا پاتماي قالدى، روننىڭ بولسا يۈزى سەپكۈنلىرىنىڭ ئاستىدا تاتىرىپ كاتكەن ئىدى. ئۇلار ئېشىپ قالغان كەمپۈتلەرنى يانچۇقىغا تولدۇرۇپ كارىدوردىكى ئادەملەر توپىنىڭ ئارىسىغا كىرىپ كەتتى.
پويىز بارا بارا سۈرئىتىنى ئاستىلاتتى ۋە ئاخىرى توختىدى. ھەممىسى قىستىلىشىپ، بىربىرىنى ئىتتىرىشىپ يۈرۈپ ئىشىككە قاراپ مېڭىپ، قاراڭغۇ ھەم كىچىك بىر بېكەتتە چۈشتى. خارى كېچىنىڭ سالقىن ھاۋاسىدا ئەندىكىپ كەتتى. ئۇلارنىڭ بېشىنىڭ ئۈستىدە تۇيۇقسىز بىر چىراغ پەيدا بولدى ۋە خارىغا تونۇش بولغان بىر ئاۋاز ئاڭلاندى «بىرىنچى سىنىپلار! بىرىنچى سىنىپلار بۇ يەرگە كېلىڭلار! ياخشى تۇرغانسەن خارى؟»
خاگرىدنىڭ چوڭ، تۈكلۈك يۈزى ئادەم دېڭىزىنىڭ ئۈستىدە پەيدا بولدى.
«بۇياققا، كەينىمدىن مېڭىڭلار – باشقا بىرىنچى سىنىپ قالدىمۇ؟ دەسسىگەن يېرىڭلارغا قاراپ مېڭىڭلار جۇمۇ! بىرىنچى سىنىپلار، كەينىمدىن مېڭىڭلار!»
ھېلى تېيىلىپ، ھېلى سەنتۈرۈلۈپ يۈرۈپ ئۇلار خاگرىدنىڭ كەينىدىن، تىك ھەم تار بىر چىغىر يولدىن تۆۋەنگە قاراپ مېڭىشتى. ئۇلارنىڭ ئىككىلى تەرىپى شۇنداق قاراڭغۇ ئىدىكى خارى ئۇ يەرلەردە چوقۇم چوڭ ھەم قويۇق ئۆسكەن دەرەخلەر بار دەپ ئويلىدى. ھېچكىم ئارتۇقچە گەپ قىلمىدى. تولا پاقىسىنى يىتتۈرۈپ قويىدىغان بالا، نەۋىل، ئىككى قېتىم بۇرنىنى تارتىپ قويدى.
«بىر سىكونت ئىچىدە خوگۋارتسنى تۇنجى قېتىم كۆرىسىلەر» دەپ ئۇقتۇردى خاگرىد بېشىنى ئازراق كەينىگە بۇراپ «مۇشۇ يەردىن قايرىلساقلا»
«پاھ!» دېۋەتتى پۈتۈن بالىلار.
تار چىغىر يول، چوڭ ھەم قاراڭغۇ بىر كۆلنىڭ بويىغا كەلگەندە تۇيۇقسىلا ئاخىرلاشقان ئىدى. كۆلنىڭ يەنە بىر قىرغىقىدىكى ئېگىز تاغنىڭ ئۈستىدە، يۇلتۇزلۇق ئاسماننىڭ ئاستىدا، چىراقلىرى ئىللىق پارقىراپ تۇرغان دېرىزىلىرى ۋە بىر توپ مۇنارى بىلەن غايەت زور بىر قەلئە تۇراتتى.
«بىر قېيىققا تۆتتىن جىق ئادەم چىقىۋالمىسۇن» دىدى خاگرىد، قىرغاقنىڭ يېنىدا تۇرغان كىچىك قېيىقلارنى كۆرسىتىپ تۇرۇپ. خارى بىلەن رون، ھېرماينى ۋە نەۋىل بىلەن بىر قېيىقتا ئولتۇردى.
«ھەممىڭلار چىقىپ بولدۇڭلارمۇ؟» دەپ ۋارقىرىدى ئۆزى يالغۇزلا بىر قېيىققا چىققان خاگرىد، «ياخشى ئەمىسە، ئالغا!»
ۋە بۇ كىچىك قېيىق توپى بىرلا ۋاقىتتا ھەرىكەتنى باشلىدى، كۆلنىڭ ئۈستىدە، ئەينەكنىڭ ئۈستىدە ماڭغاندەك سىلىق سېيرىلىپ ماڭدى. ھەممىسى ئۈنىنى چىقارماي، جىمجىت ئولتۇرۇپ ئالدىدىكى چوڭ قەلئەنى تاماشا قىلىۋاتاتتى. ئۇلار، قەلئە قەد كۆتۈرۈپ تۇرغان تاغقا يېقىنلاشقانسېرى قەلئە ئۇلارنىڭ كۆزىگە تېخىمۇ چوڭ كۆرۈنگىلى تۇرغانتى.
«بېشىڭلارنى ئېگىڭلار» دەپ ۋارقىرىدى خاگرىد ئەڭ ئالدىدا ماڭغان قېيىقلار تاغقا يېقىنلاشقاندا؛ ئۇلار ھەممىسى بېشىنى ئەگدى ۋە قېيىقلار قىيالىقنىڭ ئارىسىدىكى كىرىش ئېغىزىنى توسۇپ تۇرىدىغان ھەشقىپىچەكلەرنىڭ ئارىسىدىن ئۆتتى. ئۇلار قارىماققا ئۆزلىرىنى قەلئەنىڭ ئاستىغا باشلاپ ئەكىرىدىغاندەك قىلىدىغان قاراڭغۇ ۋە ئۇزۇن بىر تونېلدا، تاكى بىر خىل يەر ئاستى پورتىغا كىرىپ ئۇششاق تاشلار بىلەن تولغان قىرغاققا چىقىدىغان ۋاقىتقىچە ماڭدى.
«ھوي بالا! سېنى دەيمەن! بۇ چار پاقا سېنىڭمۇ؟» دىدى خاگرىد، ھەممىسى تېشىغا چىقىپ بولدىمۇ يوق تەكشۈرۈپ بېقىش ئۈچۈن قېيىقلارنى تەكشۈرۈپ چىقىۋاتقاچ.
«ترەۋور!» دەپ خۇشاللىق بىلەن ۋارقىرىدىى نەۋىل قولىنى سۇنۇپ. كىيىن ئۇلار خاگرىدنىڭ چىرىغىنىڭ يورۇقىدا بىر تاش كارىدورغا يامىشىپ چىقتى ۋە ئاخىرىدا قەلئەنىڭ سايىسى چۈشۈپ تۇرىدىغان، كەڭرى، تۈز ھەم بىرئاز نەملەنگەن بىر چىملىققا كەلدى.
ئۇلار تاش پەلەمپەيلەردىن چىقىپ، چوڭ، دۇپ دەرىخىدىن ياسالغان بىر ئىشىكنىڭ ئالدىدا قىستىلىشىپ تۇردى.
«ھەممىڭلار تولۇقمۇ؟ ھوي، بالا، چار پاڭاڭ تېخىچە سەندىمۇ؟»
خاگرىد چوڭ مۇشتۇمىنى كۆتۈردى ۋە قەلئە ئىشىكىنى ئۈچ قېتىم چەكتى.

ئۈرۈمچىدە تۇغۇلغان، ئانا تىلى ئۇيغۇر تىلى، ھازىر ئالىي مەكتەپكە كىرىش ئالدىدا. بىئولوگىيەگە قىزىقىدۇ، چوڭ بولغاندا بىئولوگ بولۇشنى ئارزۇ قىلىدۇ. ئوقۇشتىن سىرتقى ۋاقىتلار ئۇيغۇر بالىلار ئۈچۈن خىلمۇ- خىل قىزىقارلىق ھېكايە، چۆچەك ۋە بالىلار رومانلىرىنى تۈركچە ۋە ئىنگلىزچىدىن ئۇيغۇرتىلىغا تەرجىمە قىلىشقا ئەھمىيەت بېرىپ كەلمەكتە. «خارى پوتېر» رومانىنى ئىنگلىزچىدىن ئۇيغۇرچىغا تەرجىمە قىلىشقا قاتنىشىۋاتىدۇ. ئىستانبۇلدا بىر قانچە ئۇيغۇر دوستى بار، دۇنيانىڭ ھەرقايسى تەرەپلىرىدە تېخىمۇ كۆپ ئۇيغۇرچە پاراڭلىشىدىغان ئۇيغۇر دوستىنىڭ بولۇشىنى ئۆمىد قىلىدۇ....