خارى پوتېر ۋە پەلسەپە تېشى (1)

خارى پوتېر ۋە پەلسەپە تېشى

ئاپتورى: ج. ك. روۋلىڭ

تەرجىمە قىلغۇچىلار: ماھىنۇر، ھەبىبە، نەسلىخان ئۇيغۇر

1- باب: ھايات قالغان بالا

پرېۋىت درېۋ تۆتىنچى نومۇردا ئولتۇرىدىغان دۆرسلېي ئەپەندىم ۋە دۆرسلېي خانىم، ئۆزلىرىنىڭ نورمال ئىكەنلىكىدىن ناھايتى پەخىرلىنەتتى، كۆپ رەھمەت ئەپەندىم. ئۇلار، غەلىتە ياكى مەخپىي ئىشلارغا ئارلىشىپ يۈرۈش ئېھتىماللىقى بار كىشىلەر ئارىسىدا ئەڭ ئاخىرقى قاتاردا ئىدى. چۈنكى بۇنداق ئەخمىقانە ئىشلار بىلەن ھەپىلىشىپ يۈرۈشنى خالىمايتى. دۆرسلېي ئەپەندىم ئۈچكە ئىشلەپ چىقىرىدىغان گراننېگ ئىسىملىك بىر شىركەتنىڭ باشقۇرغۇچىسى ئىدى. بەستىلىك، يارمىغان كۆتەكتەك سېمىز بىر ئادەم ئىدى. سېمىزلىكىدىن بوينى يوقتەكلا قىلاتتى، لېكىن يوغان چاتقالدەك بىر بۇرۇتى بارىدى. دۆرسلېي خانىم بولسا ئورۇق، سېرىق چاچ ئىدى ھەم نورمالدىن ئىككى ھەسسە ئۇزۇن بىر بوينى بار بولۇپ، بۇ قوشنا ئۆينىڭ توسالغۇسىدىن بوينىنى سوزۇپ ماراشقا بەك ئوبدان يارايتى. دۆرسلېيلەرنىڭ دادلېي ئىسىملىك كىچىك بىر ئوغلى بار ئىدى. دۆرسلېيلەرنىڭ دىيىشىچە دۇنيادا دادلېيدەك قۇسۇرسىز بالا يوق ئىدى.

دۆرسلېيلەر ئارزۇ قىلغان ھەممە نەرسە تەل بولسىمۇ، بىراق ئۇلارنىڭ بىر مەخپىيەتلىكىمۇ بار ئىدى. ئۇلار باشقىلارنىڭ بۇ مەخپىيەتلىكنى بىلىۋېلىشىدىن ئۆلگۈدەك قورقاتتى. پوتېر ئائىلىسى بۇ مەھەللىدە تۇيۇقسىز پەيدا بولۇپ قالسا ئەسلا چىداپ تۇرالمايمىز دەپ قارايتتى. پوتېر خانىم، دۆرسلېي خانىمنىڭ سىڭلىسى ئىدى. لېكىن ئۇلار بىر نەچچە يىلدىن بۇيان كۆرۈشۈپ باقمىغانتى. ئەمىلىيەتتە، دۆرسلېي خانىم بىر سىڭلىسى يوقتەك ياشايتى. چۈنكى ھەم سىڭلىسى، ھەم ئۇنىڭ بىر پۇلغا ئەرزىمەس ئېرى، دۆرسلېيلەرگە ئەسلا ئوخشىمايتى. پوتېرلار كوچىدا تۇيۇقسىز پەيدا بولۇپ قالسا قوشنىلار بىزنى نىمە دەپ قالار، دەپ ئويلاشمۇ ئۇلارنى تىت تىت قىلىۋېتەتتى. ئۇلار پوتىرلارنىڭ كىچىك بىر ئوغلى بارلىقىنى بىلەتتى لېكىن ئۇنى ھىچ كۆرۈپ باقمىغانىدى. بۇ بالا، پوتېرلار بىلەن كۆرۈشمەسلىك ئۈچۈن باشقا بىر باھانە ئىدى. دادلېي ئۇنداق بىر بالا بىلەن ئاپاق چاپاق بولۇپ كەتسە ھەرگىز بولمايتى.

دۆرسلېي ئەپەندىم ۋە دۆرسلېي خانىم، ھىكايىمىز باشلانغان ئاشۇ تۇتۇق، ئادەمنىڭ دېمىنى سىقىدىغان سەيشەنبە كۈنى سەھەردە ئورنىدىن تۇرغاندا، يېقىندا پۈتۈن دۆلەتكە يېيىلىپ كېتىدىغان غەلىتە، مەخپىي ئىشلارنىڭ خەۋەرچىسى بولالىغۇدەك بىرەر نەرسە يوق ئىدى. دۆرسلېي ئەپەندىم، غىڭشىپ ناخشا ئېيتقاچ، ئىشقا بارىدىغاندا تاقايدىغان ئەڭ سەت گالىستۇكنى تاللاۋاتاتتى. دۆرسلېي خانىم جىدەل قىلىۋاتقان دادلېينى ئورۇندۇقىغا ئولتۇرغۇزۇشقا تىرىشىۋېتىپ، ناھايتى خۇشال كەيپىياتتا ئېرىگە بىركىملەرنىڭ غەيۋىتىنى قىلىپ بېرىۋاتاتتى.

ھىچ قايسىسى قوڭۇر رەڭ بىر مۈشۈكياپىلاقنىڭ دېرىزە ئالدىدىن قاناتلىرىنى پالاقشىتىپ ئۇچۇپ كەتكىنىنى سەزمىدى.

سەككىز يېرىمدا دۆرسلېي ئەپەندىم سومكىسىنى قولتۇقىغا قىستۇردى، دۆرسلېي خانىمنىڭ يۈزىنى شۇنداق بىر چوقۇپ قويدى، دادلېينى سۆيۈپ قويۇشقا تىرىشتى لېكىن تەككۈزەلمىدى، چۈنكى دادلېي تېخىچە جىدەل قىلىۋاتقان بولۇپ، قاچىسىدىكى بۇلماقنى تامغا ئېتىۋاتاتتى. دۆرسلېي ئەپەندىم ئىچىكتىن چىققاچ، ” ئوماق شاكىچىك” دەپ پىخىلداپ كۈلۈپ قويدى. ماشىنىسىغا ئولتۇردى، تۆتىنچى نومۇرنىڭ باغچىسىدىن كەينىچىلاپ چىقىپ كەتتى.

دۆرسلېي ئەپەندىم غەلىتە بىر ئىشنىڭ تۇنجى خەۋەرچىسىنى بايقىدى: كوچىنىڭ بىر بۇلۇڭىدا خەرىتىگە قاراۋاتقان بىر مۈشۈكنى. دۆرسلېي ئەپەندىم دەماللىققا نىمە كۆرگىنىنى ئاڭقىرالمىدى. كىيىن يەنە بىر قاراپ بېقىش ئۈچۈن بېشىنى كەينىگە بۇرىدى. پرېۋىت درېۋنىڭ بۇلۇڭىدا بىر مۈشۈك تۇراتتى. لېكىن خەرىتە غايىپ بولغانىدى. بۇنداق بىر ئىش زادى، مۇمكىنمۇ؟ خاتا كۆرۈپ قالغان ئوخشايدۇ ھەرقاچان. دۆرسلېي ئەپەندىم كۆزلىرىنى چىمچىقلاتتى. مۈشۈككە تىكىلىپ قارىدى. مۈشۈكمۇ ئۇنىڭغا تىكىلىپ قارىدى. دۆرسلېي ئەپەندىم كوچىنىڭ بۇلۇڭىدىن قايرىلىپ يولدا كېتىۋېتىپ توختىماي مۈشۈككە قارىدى. ھازىر مۈشۈك پرىۋېت درېۋ لەۋھەسىنى ئوقۇۋاتاتتى- ياق لەۋھەگە قاراۋاتاتتى! مۈشۈكلەر خەرىتىگىمۇ قارىمايدۇ، لەۋھەمۇ ئوقۇمايدۇ. دۆرسلېي ئەپەندىم بوش سىلكىنىپ مۈشۈكنى كاللىسىدىن چىقىرىۋەتتى. كەنتكە قاراپ يول ئېلىۋاتقاندا شۇ كۈنى ساتماقچى بولۇۋاتقان ئۈچكىلەردىن باشقا نەرسە ئويلىماسلىققا تىرىشتى.

لېكىن كەنتكە كىرىۋاتقاندا كاللىسىدىكى ئۈچكىلەرنىڭ ئورنىنى باشقا نەرسىلەر ئېگەللىۋالدى. سەھەرنىڭ ئۆزىگە خاس قاتناش قىستاڭچىلىقىدا ساقلاۋاتقاچ، ئەتراپتا غەلىتە كىيىملىك بىر مۇنچە ئادەملەرنى بايقىدى. يېپىنچىلىق ئادەملەر! دۆرسلېي ئەپەندىم ئادەتتە ياشلار كىيىدىغان ئۇ غەلىتە نەرسىلەرنى ئارتىۋالىدىغانلارنى بەك ياخشى كۆرمەيتى. بۇمۇ ئەخمىقانە مودىلاردىن بىرى بولسا كېرەك. دۆرسلېي ئەپەندىم بىرمۇنچە غەلىتە كىيىملىك ئادەمنىڭ توپلىشىۋالغانلىقىنى كۆرۈپ قالدى. ئۇ ئادەملەر ناھايىتى جۇشقۇن كەيپىياتتا پىچىرلىشىۋاتاتتى. دۆرسلېي ئەپەندىم بۇ ئادەملەرنىڭ بەزىلىرىنىڭ ھەتتا ياشمۇ ئەمەسلىكىنى كۆرۈپ ناھايتى غەزەپلەندى. ئەنە ئاۋۇ ئادەم، ئۆزىدىنمۇ قېرى بولغان بىلەن زۇمرەت يېشىلى بىر يېپىنچا ئارتىۋالغانىدى. نېرۋىسىنى ئۆرلىتىپ! تۇيۇقسىزلا دۆرسلېي ئەپەندىمنىڭ كاللىسىغا، بۇ ھەرھالدا ئادەملەر پۇل توپلاش ئۈچۈن قويىدىغان ئويۇنلاردىن بىرى بولسا كېرەك دىگەن خىيال كەلدى. ھەئە چوقۇم شۇنداق بولۇشى مۇمكىن… يوللار ئېچىلدى، دۆرسلېي ئەپەندىم بىر نەچچە مىنۇتتىن كېيىن گراننېگنىڭ ماشىنا توختىتىش مەيدانىدا ئىدى. پەقەت ئۈچكىلەرنىلا ئويلاۋاتقانىدى.

دۆرسلېي ئەپەندىم ھەر ۋاقىتتا توققۇزىنچى قەۋەتتىكى ئىشخانىسىدا دەرىزىگە تەتۈر قاراپ ئولتۇراتتى. بۇنداق قىلمىغان بولسا بۈگۈن كاللىسىنى ئۈچكىلەرگە بېرىشى تەسكە توختايتى. ئۇ بۈگۈن، مۈشۈكياپىلاقلارنىڭ كۈپكۈندۈزى ئۇچۇپ ئۆتۈپ كېتىۋاتقانلىقىنى كۆرمىدى، لېكىن پەستە، كوچىدىكى ئادەملەر بۇنى كۆردى. ئارقا ئارقىدىن ئۇچۇپ كېتىۋاتقان قۇشلارنى بىربىرسىگە كۆرسىتىشتى، ئۇلارغا ھاڭۋېقىپ قاراپ قېلىشتى. بۇ ئادەملەرنىڭ كۆپىنچىسى كېچىلىرىمۇ مۈشۈكياپىلاق كۆرۈپ باققان ئەمەس. لېكىن دۆرسلېي ئەپەندىم، نورمال، مۈشۈكياپىلاقسىز بىر كۈن ئۆتكۈزدى. بەش ئادەمگە كايىدى، بىر نەچچە مۇھىم پاراڭ قىلدى، يەنە بىرئاز كايىدى. چۈشلۈك تاماققىچە كەيپىياتى خېلى ئوڭشىلىپ قالغانىدى. پۇتلىرىنى ھەرىكەتلەندۈرۈش ۋە كوچىنىڭ ئۇدۇلىدىكى تورتخانىدىن يەيدىغان بىرەر نەرسە ئېلىش ئۈچۈن ئىشخانىسىدىن چىقتى.

ئۇ دۇكاندا يەنە بىرنەچچىسى بىلەن ئۇچرىشىپ قالىدىغان چاغقىچە، يېپىنچىلىق ئادەملەرنى پۈتۈنلەي ئۇنتۇپ كەتكەن ئىدى. يېنىدىن ئۆتۈپ كېتىۋاتقاندا ئۇلارغا غەزەپ بىلەن ئالىيىپ قويدى. نىمىشقىلىقىنى بىلمەيتى لېكىن ئۇلارنى كۆرسىلا تىت تىت بولۇپ كېتىۋاتاتتى. بۇلارمۇ ھاياجانلانغان ھالدا پىچىرلىشىۋاتاتتى. قولىدىكى خالتىدا يوغان بىر بولكىنى كۆتۈرۈپ ئۆتۈپ كېتىۋاتقاندا، ئۇلار دىيىشىۋاتقان بىرنەچچە ئېغىز گەپ قۇلىقىغا يېتىپ قالدى.

«پوتېرلار، ھەئە، مەنمۇ شۇنداق ئاڭلىدىم»

«ھەئە ئۇلارنىڭ ئوغلى خارى…»

دۆرسلېي ئەپەندىم تۇرغان جايىدا تۇرۇپلا قالدى. پۈتۈن بەدىنىگە تىترەك ئولاشتى. بىر نىمىلەرنىدۇر دىمەكچى بولغاندەك پىچىرلىشىۋاتقانلارغا قارىدى يۇ ئەڭ ياخشىسى ئاڭلىماسلىققا سېلىش دەپ بىر نەرسە دىمىدى.

ئالدىراپ يولنىڭ قارشى تەرىپىگە ئۆتتى، ئىشخانىسىغا قاراپ يۈگۈردى، تېلفوننى قولىغا ئالدى، ئۆيگە تېلفون قىلاي دەپ تۇرىشىغا بۇ خىيالىدىن ۋازكەچتى. تېلفوننى جايىغا قويۇپ قويدى. بۇرۇتلىرىنى سىلاپ تۇرۇپ ئويلاندى… ياق، ئەخمىقانە بىر ئىش قىلىۋاتاتتى. پوتېر بەكمۇ كەم ئۇچرايدىغان ئىسىم ئەمەستى، خارى ئىسىملىك بالىسى بار قانچە پوتېر باردۇ دۇنيادا، كىم بىلىدۇ. ئۇنىڭ ئۈستىگە جىيەنىنىڭ ئىسمىنىڭ خارىمۇ ياكى باشقا بىر نەرسىمۇ ئۇنىمۇ بىلمەيتى. بالىنى كۆرۈپمۇ باقمىغانتى. بەلكىم خارۋېي بولىشىمۇ مۇمكىن. يا بولمىسا خارولد. دۆرسلېي خانىمنى يوق ئىشلار سەۋەپلىك ئەنسىرىتىپ قويۇشنىڭ ھاجىتى يوق ئىدى. ئۇ سىڭلىسىنىڭ ئىسمىنى ئاڭلىسىمۇ تىت تىت بولاتتى. دۆرسلېي ئەپەندىم ئەلۋەتتە ئۇنى ئەيىپلىمەيتتى. ئەگەر ئۇنىڭمۇ شۇنداق سىڭلىسى بولۇپ قالغان بولسا… لېكىن ئۇ يېپىنچىلىق ئادەملەرچۇ…

شۇ چۈشتىن كىيىن ئۇ دىققىتىنى ئۈچكىلەرگە بېرەلمىدى. بۇ ناھايىتى قېيىن بىر ئىشتەك بىلىندى. سائەت بەشتە بىنادىن چىقىۋاتقاندىمۇ ، ئىشىكنىڭ ئالدىدا كۆرمەي بىر ئادەمگە سوقۇلۇپ كەتتى.

يىقىلىپ چۈشكىلى تاس قالغان ئورۇق، قېرى ئادەمگە، ” كەچۈرۈڭ” دەپ غودۇڭشىدى. ئۇنىڭ ھالرەڭ بىر يېپىنچا كىيىۋالغانلىقىنى بايقىشىغا بىر نەچچە سىكونت يەتتى. ئادەم بولسا بۇنىڭغا بەك پەرۋا قىلىپ كەتمىگەنتى. دەل ئەكسىچە، يوغان كۈلۈمسىرەپ تۇرۇپ، يولدىن ئۆتۈپ كېتىۋاتقانلارنىڭ دېققىتىنى ئاسانلا ئۆزۈگە بۇرىغۇدەك چىرقىراق ئاۋازدا،

« كەچۈرۈم سورىشىڭىز ھاجەتسىز قەدىرىك ئەپەندىم،» دىدى، «بۈگۈن ھىچ قانداق نەرسە كەيپىمنى ئۇچۇرالمايدۇ! خۇش بولۇڭ، كىملىكىنى- بىلىسىز- سىز ئاخىرى كەتتى! ھەتتا سىزگە ئوخشاش بىر ماگېلمۇ بۇنى، بۇ خۇشال كۈننى تەبرىكلىشى كېرەك! ”

قېرى ئادەم، دۆرسلېي ئەپەندىمنى قۇچاقلاپ قويۇپ كېتىپ قالدى.

دۆرسلېي ئەپەندىم تۇرغان جايىدا تۇرۇپلا قالدى. تونۇمايدىغان بىرى ئۇنى قۇچاقلىغانىدى، ئۇنىڭ ئۈستىگە ماگېل دەپ ئاتانغانىدى، ماگېل نېمە گەپ بولسا ئەمدى. كاللىسى ناھايتى ئېلىشىپ كەتكەنىدى. ماشىنىسىغا قاراپ يۈگۈردى ۋە ئالدىراپ دالدىراپ ئۆيگە ماڭدى. كۆرگەنلىرىنىڭ ھەممىسىنىڭ بىر خىيال بولىشىنى ئۈمىت قىلاتتى، غەلىتە يېرى، ئۇ بۇنىڭدىن بۇرۇن بۇنداق بىر نەرسە ئۈمىت قىلىپ باقمىغانىدى، چۈنكى خىيال دىگەن نەرسىگە ئىشەنمەيتى.

ماشىنىسىنى تۆتىنچى نومۇرنىڭ باغچىسىغا توختىتىۋاتقاندا، بىرىنجى بولۇپ كۆرگەن نەرسىسى شۇ كۈنى ئەتىگەن ئۇچرىغان مۈشۈك بولدى. ھازىر ھويلا تېمىدا ئولتۇراتتى.

” شۈشت!” دەپ ۋارقىرىدى دۆرسلېي ئەپەندىم.

مۈشۈك مىدىرىمىدى. پەقەت ئالىيىپ قاراپ قويدى. دۆرسلېي ئەپەندىم مۈشۈكلەر ئادەتتە بۇنداق قىلامدۇ قىلمامدۇ دەپ ئويلىنىپ تۇرۇپ قالدى. ئۆزىنى ئوڭشاشقا تىرىشىپ ئۆيگە كىردى. ئايالىغا بىر نەرسە دىمەي تۇرماقچى بولدى.

دۆرسلېي خانىم كۆڭۈللۈك، نورمال بىر كۈن ئۆتكۈزگەنىدى. كەچلىك تاماقتا، قوشنىسىنىڭ، قىزى بىلەن ئۇرۇشۇپ قالغانلىقىنى، دادلېينىڭ ئۆگەنگەن يېڭى سۆزى (“بولالمايدۇ!”) ھەققىدە پاراڭلاشتى. دۆرسلېي ئەپەندىم نورمال كۆرۈنۈشكە تىرىشاتتى. دادلېينى ياتقۇزۇپ بولغاندىن كېيىن، كېچىلىك خەۋەرلەرنى كۆرۈۋېلىش ئۈچۈن تېلىۋىزورنى ئاچتى.

” ھەر يەردىكى قۇش ھەۋەسكارلىرى، كەنتتىكى پۈتۈن مۈشۈكياپىلاقلارنىڭ ئادەتتىكىگە ئوخشىمايدىغان ھەركەت قىلىۋاتقانلىقىنى بايقىدى. مۈشۈكياپىلاقلار ئادەتتە ئاخشاملىرى ئوۋلانغىلى چىقىدۇ، كۈندۈزى يورۇقتا ئانچە ئۇچرىمايدۇ. لېكىن ئەتىگەندىن بېرى بۇ قۇشلارنىڭ ھەر تەرەپتە ئۇچۇشۇپ يۈرگەنلىكىگە يۈزلەرچە ئادەم گۇۋاھ… مۇتەخەسسىسلەر، مۈشۈكياپىلاقلارنىڭ ئۇيقۇ ئادەتلىرىنى بىردىنلا نىمە ئۈچۈن ئۆزگەرتكەنلىكلىرىنى چۈشەندۈرەلمەيۋاتىدۇ.” دىكتور ھىجىيىپ قويدى.

” ناھايتى سىرلىق. ھازىر بولسا جىم مېك گافېندىن ھاۋا رايى دوكىلاتى. سىز قانداق قارايسىز، بۇ كېچە يەنە مۈشۈكياپىلاق يامغۇرى بولامدۇ، جىم؟”

“ئېېېم، تەد،” مېك گافىن.

” ئۇنى بىلەلمەيمەن، لېكىن بۈگۈن غەلىتە ھەركەت قىلىۋاتقانلار پەقەت مۈشۈكياپىلاقلارلا ئەمەس ئىدى. كەنت، يوركشىر، داندى دىگەندەكلەر، تۈنۈگۈن يامغۇر ئورنىغا، ئاقار يۇلتۇز يامغۇرىدا قاپتۇ! تەبرىكلەش كېچىسى كېلەر ھەپتە بولسىمۇ… لېكىن ئۇلار بالدۇر تەبرىكلىگەن ئوخشىمامدۇ! ئەمما، ۋەدە بېرەي، بۇ كېچە چوقۇم يامغۇر ياغىدۇ.”

دۆرسلېي ئەپەندىم ئولتۇرغان يېرىدە قېتىپ قالغانىدى. پۈتۈن ئەنگىلىيەدە ئاقار يۇلتۇزلار؟ كۈپكۈندۈز ئۇچۇشۇۋاتقان مۈشۈكياپىلاقلار؟ ھەر تەرەپتە يېپىنچىلىق غەلىتە ئادەملەر؟ پوتېرلار ھەققىدە پىچىرلىشىشلار، پىچىرلىشىشلار…

دۆرسلېي خانىم ئىككى ئىستاكان چاي كۆتۈرۈپ ئۆيگە كىردى. بۇ ياخشىلىقنىڭ ئالامىتى ئەمەستى. ئايالىغا بىرەر نەرسە دىيىشى زۆرۈر ئىدى. دۆرسلېي ئەپەندىم گېلىنى قىرىپ قويۇپ گەپنى باشلىدى.

« ھىم، پەتۇنيا، قەدىرلىكىم، يېقىننىڭىزى سىڭلىڭدىن بىر خەۋەر ئالمىدىڭ شۇنداقمۇ؟»

كۈتكىنىدەك دۆرسلېي خانىم ھەيرانلىق ۋە غەزەپ بىلەن قارىدى. نەتىجىدە، ئۇلار ئۇنىڭ بىر سىڭلىسى يوقتەك ياشاشقا كۆنۈك ئىدى. قوپاللىق بىلەن «ياق،» دىدى دۆرسلېي خانىم. «نىمە ئۈچۈن؟»

«خەۋەرلەردە غەلىتە نەرسىلەر چىقتى،» دەپ غودۇڭشىدى دۆرسلېي ئەپەندىم. «مۈشۈكياپىلاقلار… ئاقار يۇلتۇزلار… كەنتتە بىر مۇنچە غەلىتە ئادەملەرمۇ بارتى بۈگۈن…»

دۆرسلېي خانىم ئۇنىڭ گېپىنى بۆلدى، «ئۇنداقتا؟»

«ئۇنداقتا، مەن ئويلىنىپ قالدىم… بەلكىم… پۈتۈن بۇ ئىشلارنىڭ… بىلىسەنغۇ شۇ… ئۇلار بىلەن بىر مۇناسىۋىتى بولۇپ قالسىچۇ؟»

دۆرسلېي خانىم بىر يۇتۇم چاي ئىچتى. دۆرسلېي ئەپەندىم «پوتېر» ئىسمىنى ئاڭلىغىنىنى دىيىش دىمەسلىكنى ئويلىنىپ قالدى. بۇنىڭغا پېتىنالمايدىغانلىقىغا كۆزى يەتتى. شۇنداقلا ئېسىگە كېلىپ قالغان قىياپەتتە « ئۇلارنىڭ ئوغلى،» دىدى. «ھازىر دادلېيچىلىك بولۇپ قالغاندۇ، شۇنداققۇ؟»

دۆرسلېي خانىم خۇشياقمىغاندەك، «ھەرھالدا…» دىدى.

«راست، ئۇنىڭ ئىسمى نېمىتى؟ خوۋارد ئىدى شۇنداقمۇ؟»

«خارى. مېنىڭچە ناھايتى ئاددىيلا بىر ئىسىم.»

«ھە، راست،» بىردىنلا دۆرسلېي ئەپەندىمنىڭ يۈرىكىگە بىر ئەندىشە چۆكتى. «ھەئە مېنىڭچىمۇ شۇنداق.»

ئۈستى قەۋەتكە چىقىپ كېتىۋاتقاندا بۇ ھەقتە بىر ئېغىزمۇ گەپ قىلمىدى. دۆرسلېي خانىم مۇنچىدا ۋاقىتتا، دۆرسلېي ئەپەندىم، ياتاق ئۆيىنىڭ دەرىزىسىدىن ھويلىغا قارىدى. مۈشۈك تېخىچە شۇ يەردە ئىدى. خۇددى بىر نەرسىنى كۈتۈۋاتقاندەك پرېۋىت درېۋغا قاراپلا تۇراتتى.

دۆرسلېي ئەپەندىم چۈش كۆرۈۋاتقان بولۇشى مۇمكىنمۇ؟ پوتېرلارنىڭ بۇنىڭ بىلەن بىر مۇناسىۋېتى بارمىدۇ؟ ئەگەر بولسا… ئەگەر ئۇ ئەر ئايال بىلەن تۇققانلىق مۇناسىۋېتى پاش بولۇپ قالسا – ئېھ بۇنىڭغا چىداپ تۇرۇش مۇمكىن ئەمەس ئىدى.

دۆرسلېيلەر ياتتى. دۆرسلەي خانىم دەرھال ئۇخلاپ قالغان بولسىمۇ دۆرسلېي ئەپەندىمنىڭ خېلى ۋاققىچە ئۇيقۇسى كەلمىدى. كاللىسى قالايمىقان بولۇپ كەتكەنتى. ئۇخلاپ قېلىشتىن بۇرۇن پوتېرلارنىڭ بۇ ئىش بىلەن بىر ئالاقىسى بولغان تەقدىردىمۇ، ئۆزىگە ياكى دۆرسلېي خانىمغا مۇناسىۋەتسىز دەپ ئويلىدى ۋە يىنىكلەپ قالدى. پوتېرلار ۋېرنون ۋە پەتۇنيانىڭ ئۆزلىرى ۋە ئۇلارغا ئوخشايدىغانلار ھەققىدە قانداق ئويلايتتىغانلىقىنى بىلەتتى. بۇ ئىشلارنىڭ ئۇنىڭغىمۇ پەتۇنياغىمۇ تەسىر قىلىشى مۇمكىن ئەمەس ئىدى. ئەسنىدى ۋە يان تەرەپكە ئۆرۈلدى. بۇ ئىشلار بىلەن ئۇنىڭ كارى يوق ئىدى.

مۇشۇنچىۋالامۇ خاتالاشقان بارمۇ؟

دۆرسلېي ئەپەندىم ھەرقانچە ئەنسىز بولسىمۇ ئۇخلاپ قالغان ئىدى ئەمما سىرتتىكى مۈشۈكنىڭ ئۇخلاش نىيىتى يوق ئىدى. خۇددى ھەيكەلدەكلا ئولتۇراتتى؛ كۆزىنى پرېۋىت درېۋ كوچىسىنىڭ بىر بۇلۇڭىغا قادالغان ئىدى. يان كوچىدا بىر ماشىنىنىڭ ئىشىكى قاتتىق يېپىلغاندا يا بولمىسا ئىككى مۈشۈكياپىلاق بېشىنىڭ ئۈستىدىن ئۇچۇپ ئۆتكەندە ئەندىكىپمۇ قويمىدى. يېرىم كېچىگىچە مىدىر سىدىر قىلماي ئولتۇردى.

يېرىم كېچىدە مۈشۈك قاراپ تۇرغان يەردە بىر ئادەم پەيدا بولدى؛ شۇنداق تۇيۇقسىز، شۇنداق جىمجىتلا پەيدا بولدى، خۇددى يەردىن ئۆسۈپ چىققاندەكلا. مۈشۈكنىڭ قۇيرۇقى تىترەپ كەتتى، كۆزىنى قىستى.

پرېۋىت درېۋدا بۇنداق بىر ئادەمنى بۇنىڭدىن بۇرۇن ھېچكىم كۆرۈپ باقمىغان. بويى ئىگىز، ئورۇق؛ تاسمىسىغا باغلىغۇدەك ئۇزۇن چاچ ساقاللىرى ئاقىرىپ كەتكەن ئىدى. خېلىلا قېرىدەك قىلاتتى. ئۇزۇن كىيىملەر؛ يەرگە سۆرىلىپ تۇرىدىغان سۆسۈن يېپىنچا، ئېگىز پاشنىلىق ئۇزۇن ئۆتۈك كىيىۋالغان ئىدى. پارقىراپ تۇرىدىغان كۆپكۆك كۆزى ئىنچىكە رامكىلىق كۆزئەينىكىنىڭ كەينىدە پارقىراپ تۇراتتى. ئۇزۇن قاڭشارىق بۇرنى ئاز دىگەندە ئىككى قېتىم سۇنغاندەك كۆرۈنەتتى. بۇ ئادەمنىڭ ئىسمى ئالبۇس دامبېلدور ئىدى.

ئالبۇس دامبېلدور ئىسمىدىن تارتىپ ئۆتۈكىگىچە ھېچنەرسىسى قارشى ئېلىنمايدىغان بىر كوچىغا كەلگەنلىكىنى بىلمەيدىغاندەك قىلاتتى. يېپىنچىسىنىڭ ئىچىدىن توختىماي بىر نەرسە ئىزدەۋاتقانتى. ئەمما ئۆزىنى بىرىلىرىنىڭ كۆزىتىۋاتقانلىقىنى ھېس قىلدى، تۇيۇقسىز بېشىنى كۆتۈردى، كوچىنىڭ يەنە بىر ئۇچىدىن ئۇنىڭغا قاراۋاتقان مۈشۈكنى كۆردى. نېمىشقىكىن، مۈشۈكنىڭ ئۇ يەردە بولۇشى ئۇنىڭغا قىزىقارلىق تۇيۇلدى. پىخىلداپ كۈلۈپ تۇرۇپ، «بۇنى ئەجەب ئويلاپ باقماپتىمەن دىسە» دەپ پىچىرلىدى ئۆز ئۆزىگە.

ئىزدەۋاتقان نەرسىسىنى ئىچ يانچۇقىدا تاپتى. بۇ كۈمۈشتىن ياسالغان بىر چاقماق ئىدى. ھاۋاغا كۆتۈرۈپ ئاغزىنى ئاچتى ۋە چاقماقنى چاقتى. ئەڭ يېقىندىكى كوچا چىرىقى تۇيۇقسىز ئۆچتى. يەنە بىر قېتىم -يەنە بىر چىراق ئۆچتى. كوچىدا ئۆزىنى كۈزىتىپ تۇرغان ئىككى كىچىك پارقىراق چېكىت قالغىچە، بۇلار مۈشۈكنىڭ كۆزى ئىدى، چاقماقنى چاقتى. ئەمدى دېرىزىدىن قارىغان ھېچكىم، ھەتتا دۆرسلېي خانىم بولسىمۇ، پەستە، نېمە ئىشلارنىڭ يۈز بېرىۋاتقانلىقىنى كۆرەلمەيتتى. دامبېلدور چاقمىقىنى تونىنىڭ ئىچ يانچۇقىغا قويدى، تۆتىنچى نومۇرلۇق ئۆينىڭ ئالدىغا كېلىپ، تامدا، مۈشۈكنىڭ يېنىدا ئولتۇردى. مۈشۈككە قارىمىدى ئەمما بىردەمدىن كىيىن ئۇنىڭغا گەپ قىلدى.

«سىزنى بۇ يەردە كۆرگىنىمگە ناھايىتى خۇشالمەن پروففېسور مېك گوناگال» ئالىتاغىل مۈشۈككە كۈلۈمسىرەپ تۇرۇپ قارىدى، ئەمما مۈشۈك يوق تۇراتتى. ئۇنىڭ ئورنىدا مۈشۈكنىڭ كۆزىنىڭ ئەتراپىدىكى داغقا ئوخشايدىغان تۆت بۇلۇڭ بىر كۆزئەينەك تاقىۋالغان بىرئاز خاپا چىراي بىر ئايال تۇراتتى. ئايال زۇمرەتتەك يېشىل بىر يېپىنچا كىيىۋالغان ئىدى. قارا چاچلىرىنى چىڭ تاراپ تۈگۈۋالغانتى. قانچىلىك بىئارام بولۇۋاتقانلىقى كۆزگە كۆرۈنەرلىك ئىدى.

«مەن ئىكەنلىكىمنى قانداق بىلىۋالدىڭىز؟» دەپ سورىدى.

«سۆيۈملۈك پروففېسور، ھېچقانداق مۈشۈكنىڭ بۇنداق قاتۇرۇپ قويغاندەك ئولتۇرغانلىقىنى كۆرۈپ باقمىغان ئىدىم»

پروففېسور مېك گوناگال «ئەگەر بىر كۈن كەچكىچە تامنىڭ ئۈستىدە ئولتۇرغان بولسىڭىز سىزمۇ قېتىپ قالغان بولاتتىڭىز» دىدى.

«ئەتتىگەندىن كەچكىچە؟ تەبرىكلەش مۇراسىملىرىغا قاتناشماستىنمۇ؟ مەن بۇ يەرگە كەلگىچە ئاز دىگەندە ئون نەچچە يەردە كۆڭۈل ئېچىشىۋاتقانلارنى زىياپەت ئۆتكۈزۈۋاتقانلارنى كۆردۈم»

پروففېسور مېك گوناگال ئاچچىقلىنپ تۇرۇپ بۇرنىنى تارتتى. «توغرا ھەممە ئادەم تەبرىكلەۋاتىدۇ» دىدى. «يەنە بىرئاز دىققەت قىلىشى كېرەك ئىدى، ئەمما ياق! ھەتتا ماگېللارمۇ بىر ئىشلار بولۇۋاتقانلىقىنى ھېس قىلدى. خەۋەرلەردىمۇ چىقتى» دۇرسلەيلەرنىڭ قاراڭغۇ دېرىزىلىرىگە قارىدى. «مەنمۇ ئاڭلىدىم. مۈشۈكياپىلاقلار… ئاقار يۇلتۇزلار… ئۇلارمۇ ئۇنچىۋالا دۆت ئەمەس. ئىشقىلىپ بىر نەرسىلەرنى ھېس قىلاتتىدە. كەنتتىكى ئاقار يۇلتۇزلار، چوقۇم دەدالۇس دىگگىل قىلغان ئىش. ھېچ ئەقلىنى تاپمىدى.»

دۇمبېلدور سىپايىلىك بىلەن «ئۇلارنى بۇنداق قاتتىق ئەيىبلىمەڭ» دىدى. «ئون بىر يىل بولدى، تۈزۈك كۆڭۈل ئاچالمىدۇق»

پروففېسور مېك گوناگال «بىلىمەن» دىدى «ئەمما ئۆزىمىزنى قويۇۋېتمەسلىكىمىز كېرەك ئىدى. ئىنسانلار ھېچ دېققەت قىلمايۋاتىدۇ، كۈپكۈندۈزدە كوچىغا يۈگۈرۈپ چىقىپتۇ، يا ماگېل كىيىملىملىرىمۇ كىيمىگەن، توختىماي غەيۋەت قىلىشىۋاتقان»

دامبېلدورغا قاراپ قويدى، بىرەر نەرسە دىيىشىنى كۈتۈۋاتقاندەك قىلاتتى. ئەمما دامبېلدور ھېچنىمە دىمىدى، مېك گوناگال سۆزىنى داۋاملاشتۇردى. «كىملىكىنى-بىلىسىز-سىز ئىز دېرەكسىز يوقاپ كەتكەن كۈنى ماگېللارنىڭ بىزنىڭ مەۋجۇتلۇقىمىزنى بىلىپ قېلىشى نېمە دىگەن ياخشى دىسە! سىزنىڭچە ئۇ ھەقىقەتەن يوقاپ كەتكەنمىدۇ دامبېلدور؟»

«شۇنداقتەك قىلىدۇ» دىدى دامبېلدور. «خۇشال بولۇشىمىز كېرەك. لىمون شەربىتى ئىچەمسىز؟»

«نېمە ئىچەمدىمەن؟»

«لىمون شەربىتى. ماگىللارنىڭ بىر خىل تاتلىڭ ئىچىملىكى. مەن ياختۇرىمەن.»

ھازىر لىمون شەربىتى ئىچىش ئۈچۈن مۇۋاپىق ۋاقىت ئەمەس دەپ ئويلىغان مېك گوناگال «ياق، رەھمەت» دىدى سوغۇق تەلەپپۇزدا. «مەن دىگەندەك كىملىكىنى-بىلىسىز-سىز كەتكەن بولسىمۇ-»

«سۆيۈملۈك پروففېسور، سىزدەك توغرا پىكىر قىلىدىغان بىرى ئۇنى ھەقىقى ئىسمى بىلەن ئاتىشى كېرەك شۇنداق ئەمەسمۇ؟ كىملىكىنى-بىلىسىز-سىز، پۈتۈنلەي ئەخمىقانە! ئون بىر يىلدىن بېرى ھەممە ئادەمگە دەۋاتىمەن، ئۇنىڭ ھەقىقىي ئىسمىنى دەڭلار دەپ، ۋولدېمورت دەڭلار.»

پروففېسور مېك گوناگال شۈركىنىپ كەتتى ئەمما ئۇ ئەسنادا ئىككى لىمون شەربىتىنىڭ قۇتىسىنى ئېچىۋاتقان دامبېلدور بۇنى ھېس قىلمىدى. «كىملىكىنى بىلىسىز-سىز دەۋېرىشنىڭ نېمە مەنىسى بار؟ ۋولدېمورت دىگەن ئىسىمدىن قورقۇش ئۈچۈن بىر سەۋەپ كۆرمەيۋاتىمەن.»

يېرم ھارغىن يېرىم ھەيران بىر ئاھاڭدا «مېنىڭچە سىز ئۈچۈن يوق» دىدى پروففېسور مېك گوناگال. «ئەمما سىز ئوخشىمايسىز. ھەممە ئادەم بىلىدۇ، كىملىكىنى-بىلىسىز-سىز، مەيلى بوپتۇ، ۋولدېمورت قورقىدىغان بىردىن بىر ئادەم سىز ئىدىڭىز»

«مېنى خېجىل قىلىۋەتتىڭىز» دىدى دامبېلدور. «ۋولدېمورت مەن قىلالمايدىغان بەزى ئىشلارنى قىلالايتتى»

«بۇنىڭ سەۋەبى، سىز ئۇ ئىشلارنى قىلمىغۇدەك ئېسىل»

«ھېلىمۇ ياخشى ھەممە يەر قاراڭغۇ، مادام پومفرېي يېڭى قۇلاقلىقلىرىمنى ياختۇرغانلىقىنى ئېيتقان ۋاقىتتىن بېرى بۇنچىۋالا قىزارمىغان ئىدىم» پروففېسور مېك گوناگال دامبېلدورغا ئالىيىپ قويدى. «كىشىلەر ئارىسىدا تارقالغان بەزى گەپ سۆزلەرگە قارىغاندا مۈشۈكياپىلاقلار ئۇنچە مۇھىم ھېساپلانمايدۇ» دىدى. «ھەممە ئادەم نېمە دەۋاتىدۇ بىلەمسىز؟ نېمىشقا ئىز دېرەكسىز يوقاپ كېتىپتۇ؟» قارىغاندا پروففېسور مېك گوناگال گېپىنىڭ ئەڭ مۇھىم يېرىگە كەلگەن ئىدى. بىر كۈن سوغۇق قاتتىق تامدا ئولتۇرۇپ دامبېلدورنى ساقلىشىنىڭ ئەسلى سەۋەبى بۇ ئىدى. بولمىسا ئايال ياكى مۈشۈك قىياپىتىدە دامبېلدورغا بۇنداق قوپال ئالىيالمايتتى. «ھەممە ئادەمنىڭ» نېمە دىيىشىدىن قەتئىينەزەر دامبېلدور بۇلارنى تەستىقلىمىغۇچە ھېچنەرسىگە ئىشەنمەيدىغانلىقى ئېنىق ئىدى. ئەمما ئۇ ۋاقىتتا باشقا بىر لىمون شەربىتى ئېچىۋاتقان دۇمبېلدور جاۋاپ بەرمىدى.

«باشقىلارنىڭ دىيىشىچە» پروففېسور مېك گوناگال تەكىتلەپ «ۋولدېمورتنى تۈنۈگۈن گودرىكس ھوللوۋدا كۆرۈپتۇ. ئۇ يەرگە پوتتېرلارنى تاپقىلى بېرىپتۇ. باشقىلارنىڭ دىيىشىچە، لىلىي ۋە جەيمس پوتتەر قارىغاندا- بەلكىم ئۆلگەن ئوخشايدۇ؟»

دامبېلدور بېشىنى ئالدىغا ئەگدى. پروففېسور مېك گوناگال ئۇلۇغ كىچىك تىندى.

«لىلىي بىلەن جەيمىس… ئىشەنگۈم كەلمەيدۇ،ئىشەنگىم كەلمىگەن بۇنىڭغا… ئاھ، ئالبۇس…»

دامبلېدور مۆرىسىگە يىنىك ئۇرۇپ قويدى. غەمكىن ئاھاڭدا «بىلىمەن… بىلىمەن…» دىدى.

سۆزىنى داۋاملاشتۇرۇۋاتقاندا پروففېسور مېك گوناگالنىڭ ئاۋازى تىترەۋاتاتتى. «تېخى، ئۇنىڭ ئۈستىگە. پوتتېرلارنىڭ ئوغلىنى، خارىنىمۇ ئۆلتۈرمەكچى بولۇپتۇ، كىملىكىنى-بىلىسىز-سىز. ئەمما ئۆلتۈرەلمەپتۇ. ئۇ كىچىك بالىنى ئۆلتۈرەلمەسلىكىنىڭ سەۋەبىنى ھېچكىم بىلمەيدىكەن. ئەمما ئېيتىلىشىچە خارى پوتېرنى ئۆلتۈرەلمىگەچكە ۋولدېمورتنىڭ كۈچى يوقاپ كېتىپتۇ. شۇنىڭ ئۈچۈن يوقاپ كېتىپتۇ شۇ.»

دامبېلدور كۆڭلى يېرىم ھالدا باش لىڭشىتتى.

پروففېسور مېك گوناگال «ئەجىبا… ئەجىبا توغرىمۇ؟» دەپ دۇدۇقلىدى. «پۈتۈن قاباھەتلىك قىلمىشلىرىدىن كىيىن… شۇنچە كۆپ ئادەمنى ئۆلتۈرگەندىن كىيىن… كىچىك، نارەسىدە بىر بالىنى ئۆلتۈرەلمەمتى؟ ئادەمنىڭ ئەقىلگە سىغمايدۇ… مۇشۇنچىلىك ئىشنى قىلالمامتى… ۋاي خۇدايىم، قانداقسىگە خارى ھايات قالدى؟»

«پەقەتلا پەرەز قىلالايمەن» دىدى دامبېلدور. «بەلكىم سەۋەبىنى ھېچقاچان بىلەلمەسلىكىمىز مۇمكىن»

پروففېسور مېك گوناگال قولياغلىق بىلەن كۆزىنى سۈرتتى. دامبېلدورمۇ بۇرنىنى تارتتى ۋە يانچۇقىدىن بىر ئالتۇن سائەت چىقاردى. بۇ بەك غەلىتە بىر سائەت ئىدى. ئون ئىككى ئىستىرىلكىسى بار ئىدى، ئەمما ھېچ سان يوقتى؛ سانلارنىڭ ئورنىدا، كىچىكى پىلانىتالار ھەرىكەتلىنەتتى. بۇلارنىڭ دامبېلدور ئۈچۈن بىر مەنىسى بار ئوخشايدۇ، چۈنكى زەن سېلىپ قاراپ باققاندىن كىيىن يانچۇقىغا قايتا سېلىپ قويدى. «ھەگرىد كېچىكىپ قالدى» دىدى. «ھە راست، بۇ يەرگە كېلىدىغانلىقىمنى، ئېھتىمال، سىزگە ئۇ دىگەن بولۇشى مۇمكىن، شۇنداقمۇ؟»

«شۇنداق.» دىدى پروففېسور مېك گوناگال «ئۇچراشساق بولىدىغان شۇنچە يەر تۇرسا نېمە ئۈچۈن بۇ يەرگە كەلگەنلىكىمىزنى ماڭا ئېيتىپ بەرمەيسىز شۇنداقمۇ؟»

«خارىنى ھاممىسىنىڭ يېنىغا ئەكەلدىم. ئائىلىسىدىن پەقەت شۇلارلا قالدى.»

پروففېسور مېك گوناگال ئورنىدىن سەكرەپ تۇرۇپ تۆتىنجى نومۇرلۇق ئۆينى كۆرسىتىپ تۇرۇپ «مۇشۇ يەردە تۇرىدىغان ئادەملەرنى دەۋاتامسەن؟» دەپ ۋارقىرىدى. «دامبېلدور بۇنداق قىلساڭ بولمايدۇ! ئۇلارنى بىر كۈن كۈزەتتىم. دۇنيادا بىزگە ئۇلاردەك ئوخشاشمايدىغان باشقا ئىككى كىشى چىقمايدۇ! يەنە تېخى بىر ئوغلى بار- ئۇنى كۆردۈم، كەمپۈت ئېلىپ بەرسۇن دەپ يول بويى ئاپىسىنى توختىماي تېپىپ چىقتى. خارى پوتېر مۇشۇنداق يەردە ياشامدۇ!»

دامبېلدور قەتئىي قىلىپ «بۇ يەر ئۇنىڭ ئۈچۈن ئەڭ ياخشى يەر» دىدى. «چوڭ بولغاندا ھاممىسى ۋە ئۇنىڭ ئېرى ھەممە نەرسىنى ئۇنىڭغا سۆزلەپ بېرىدۇ. ئۇلارغا بىر پارچە خەتمۇ يېزىپ قويدۇم.»

پروففېسور مېك گوناگال ئولتۇردى. «خەت يازدىم؟» دىدى. «ھەقىقەتەن، دامبېلدور، ھەممىنى بىر پارچە خەت بىلەنلا چۈشەندۈرەلەيمەن دەپ قارامسەن؟ ئۇ ئادەملەر ئۇنى ھەرگىز چۈشەنمەيدۇ! بۇ بالا داڭلىق بولىدۇ، كەلگۈسىدە بىر ئەپسانىگە ئايلىنىدۇ، بۈگۈننى بىر كۈنى خارىي پوتېر كۈنى دەپ تەبرىكلىسە ھەيران قالماسلىقىم مۇمكىن. خارىي ھەققىدە كىتاپلار يېزىلىدۇ – دۇنيامىزدىكى پۈتۈن بالىلار ئۇنىڭ ئىسمىنى ئۆگىنىدۇ!»

دامبېلدور ئۇنىڭغا قاراپ «ھەقىقەتەن شۇنداق» دىدى. «بۇنداق بىر نەرسە ھەرقانداق بالىنى مەپتۇن قىلالايدۇ. تېخى مېڭىشنى ياكى گەپ قىلىشنىمۇ ئۆگەنمەي تۇرۇپ بۇنداق بىر شۆھرەتكە ئېگە بولۇش! ئېسىگىمۇ ئالالمىغان بىر نەرسە سەۋەپلىك داڭلىق بولۇش! چۈشەنمەيۋاتامسىز، بۇنداق بولسا ئەڭ ياخشى، ھېچبولمىسا نېمە ئىش ئىكەنلىكىنى تولۇق چۈشەنگۈدەك ياشقا كەلگۈچە بۇ ئىشلاردىن يىراق تۇرىدۇ.»

پروففېسور مېك گوناگال ئاغزىنى ئاچتى ئەمما قارارىنى ئۆزگەرتتى، بىردەم تۇرۇپ قالدى،كىيىن «ھەئە، ھەئە ئەمىلىيەتتە توغرا دەيسىز، ئەلۋەتتە» دىدى. «ئەمما بالا بۇ يەرگە قانداق كېلىۋاتىدۇ دامبېلدور؟» خۇددى خارىنى تونىنىڭ ئاستىغا يوشۇرۇۋالىدىغاندەك دامبېلدورغا قاراپ قويدى.

«خاگرېد ئەكىلىۋاتىدۇ»

«خاگرېدكە مۇشۇنچىلىك مۇھىم بىر ۋەزىپىنى بېرىش سىزنىڭچە ئەقىلگە مۇۋاپىقمۇ؟»

«خاگرېدكە جېنىمنىمۇ ئامانەت قىلىمەن» دىدى دامبېلدور.

پروففېسور مېك گوناگال «قەلبى بىز بىلەن بىللە، بۇنى مەنمۇ بىلىمەن» دىدى. «ئەمما ئۇنىڭ دىققەتسىز ئىكەنلىكىنى كۆرمىگەنگە سېلىۋالسىڭىز بولمايدۇ. توختاڭ – ئۇ نېمە؟»

جىمجىتلىقنى يىراقلاردىن ئاڭلانغان بىر موتوسىكلىت ئاۋازى بۇزدى. دامبېلدور بىلەن مېك گوناگال كوچىنىڭ ئىككى چېتىگە قاراپ بىر ماشىنىنىڭ چىرىقىنى كۆرۈشكە تىرىشتى، ئاۋاز بارغانسىرى يېقىنلاشتى. ئۇلار ئاسمانغا قارىغاندا ئاسماندىن يوغان بىر موتوسىكلىت چۈشتى ۋە يولغا قوندى. موتوسىكلىت يوغان بولسىمۇ ئۇنى ھەيدەۋاتقان ئادەمگە قارىغاندا كىچىك ھېساپلىناتتى. ئۇ ئادەمنىڭ بويى نورمال بىر ئىنساننىڭ ئىككى ھەسسىسىگە، سېمىزلىكى بولسا بەش ھەسسىسىگە توغرا كېلەتتى. چەكسىز كەتكەن مۇسكۇللۇق قوللىرىدا ئەدىيال بىر بوغچا تۇراتتى.

«خاگرېد» دىدى دامبېلدور، خېلىلا يىنىكلەپ قالغاندەك كۆرۈنەتتى، «ئاخىرى! ئۇ موتوسىكلىتنى قەيەردىن تاپتىڭ؟»

«ئۆتنە ئېلىپ تۇردۇم» دىدى دىۋە. گەپ قىلىۋاتقاندا ئاۋايلاپ تۇرۇپ موتوسىكلىتتىن چۈشتى. «ياش سىرىۇس بلەك بېرىپ تۇردى. ئۇنى ئەكەلدىم، ئەپەندىم»

«بىر مەسىلە يوقتۇ؟»

«ياق ئەپەندىم -ئۆي خارابىگە ئايلىنىپ كېتىپتىكەن. ئەمما ماگېللار توپلاشماستا ئۇنى ئەپ چىقىۋالالىدىم. برىستول تۆپىسىدە ئۇچۇۋاتقاندا ئۇخلاپ قالدى.»

دامبېلدور بىلەن مېك گوناگال بوغچىغا ئېگىلىپ قارىدى. ئىچىدە قاتتىق ئۇيقۇغا كەتكەن بىر بوۋاق، بىر ئوغۇل بار ئىدى. پېشانىسىدىكى قاپقارا بىر تۇتام بۈدۈر چېچىنىڭ ئاستىدا چاقماققا ئوخشايدىغان غەلىتە بىر يارا ئىزى كۆرۈنۈپ تۇراتتى.

«دېمەك، شۇ يەرگە شۇنداقمۇ؟» دەپ پىچىرلىدى مېك گوناگال.

«ھەئە» دىدى دامبېلدور. «بۇ ئىز ئۇنىڭغا بىر ئۆمۈر ھەمراھ بولىدۇ»

«سىز بۇنى يوقىتىۋېتەلمەمسىز دامبېلدور»

«يوقىتىۋېتەلىگەن تەقدىردىمۇ قىلمايتتىم. بەزىدە ئىزلارنىڭ پايدىسى بولۇپ قالىدۇ. مېنىڭ سول تىزىمدىمۇ بىرسى بار، لوندون مېتروسىنىڭ مۇكەممەل بىر خەرىتىسى. بولدىلا، -بالىنى ماڭا بەر، خاگرېد- بۇ ئىشنى تۈگىتەيلى.»

دامبېلدور، خارىنى قولىغا ئېلىپ دۇرسلەيلەرنىڭ ئۆيىگە قاراپ ماڭدئەجىبا- ئەجىبا ئۇنىڭ بىلەن خوشلىشىۋالسام بولامدۇ،ئەپەندىم؟» دەپ سورىدى خاگرېد.

چوڭ، تۈكلۈك بېشى بىلەن خارىغا ئېگىلىپ، ئۇنى سۆيۈپ قويدى. كىيىن بىردىنلا يارىلانغان ئىتتەك ھۆڭرەپ يىغلاشقا باشلىدى.

«ئۈشش!» دەپ پىچىرلىدى پروفېسور مېك گوناگال.« ماگېللارنى ئويغىتىۋېتىدىغان بولدۇڭ!»

خاگرېد «ك-كەچۈرۈڭلار.» دەپ ئېسەدىدى، چوڭ، داغ بولۇپ كەتكەن بىر قولياغلىق چىقىرىپ يۈزىنى ئىچىگە كۆمدى. «لېكىن چىدىيالمايۋاتىمەن- لىلي ۋە جەيمس ئۆلدى- بىچارە كىچىك خارى بولسا ماگېللار بىلەن ياشايدىغان بولدى-»

پرافېسور مېك گوناگال، تارتىنىپ تۇرۇپ ھەگرىدنىڭ قولىنى تۇتتى.«شۇنداق، شۇنداق، بۇ راستىنلا ئېچىنىشلىق ئىش، لېكىن ئەمدى ئۆزۈڭنى بېسىۋالغىن خاگرېد، بولمىسا باشقىلار بىزنى سېزىپ قالىدۇ.» دەپ پىچىرلىدى؛ شۇ ۋاققىچە دامبېلدور پاكار ھويلا تېمىدىن ئۆتۈپ، ئالدى ئىشىككە يېتىپ بارغانىدى. سىپايىلىك بىلەن خارىنى ئىشىك تۈۋىگە قويدى، يېپىنچىسىدىن بىر پارچە خەت چىقىرىپ خارىغا تۇتقۇزۇپ قويدى، كىيىن قالغان ئىككىسىنىڭ يېنىغا قايتتى. ھەممىسى ئۇ يەردە تۇرۇپ يۆگەككە بىردەم قاراپ تۇرۇپ قالدى؛ خاگرېدنىڭ مۆرىسى تىترەپ تۇراتتى، پروففېسور مېك گوناگال غەزەپ بىلەن كۆزلىرىنى چىمچىقلىتاتتى. دامبېلدورنىڭ بولسا كۆزىدە چاقناپ تۇرىدىغان ئۇ پارقىراق نۇر پۈتۈنلەي ئۆچكەندەك قىلاتتى.

ئاخىرى دامبېلدور «ئەمدى…» دىدى«بۇ يەردە ئىشىمىز قالمىدى. بېرىپ تەبرىكلەشلەرگە قاتناشساق بولغۇدەك»

خاگرېد بوغۇق ئاۋاز بىلەن«شۇنداقمۇ؟» دىدى «ئاۋۋال مەن بۇ موتوسېكلىتنى ئاپىرىۋېتەي. خەيىرلىك كەچ پرافېسور مېك گوناگال- پرافېسور دامبېلدور»

ھەگرىد ھۆل كۆزلىرىنى چاپىنىنىڭ يېڭىگە سۈرتۈپ موتوسىكلېتكە مىندى. موتوسېكلىت قاتتىق گۈركىرەپ كۆتۈرۈلدى ۋە قاراڭغۇلۇقنىڭ ئىچىدە غايىپ بولدى.

دامبېلدور «يىقىندا كۆرۈشىشىمىزنى ئۈمىت قىلىمەن پراففىسور مېك گوناگال» دىدى ۋە بېشى بىلەن سالاملىدى. پرافىسور مېك گوناگال بۇرنىنى تارتىپ قارشىلىق بىلدۈردى.

دامبېلدور ئايلىنىپ كوچىنى بويلاپ مېڭىشقا باشلىدى. كوچىنىڭ بۇلۇڭىغا بارغاندا توختاپ كۈمۈش چاقماقنى چىقاردى. ئۇنى بىر قېتىم باسقانتى ئون ئىككى پارچە نۇر دەرھال كوچا چىراقلىرىغا قايتىپ باردى. پرىۋېت درېۋ قايتا قىزغۇچ-سېرىق رەڭگە ئۆزگەردى؛ دامبېلدور كوچىنىڭ يەنە بىر تەرىپىدە بىر مۈشۈكنىڭ كوچا بۇلۇڭىدىن ئايلىنىپ يوقاپ كەتكىنىنى كۆردى. 4- نومۇرنىڭ پەلەمپەيلىرىدە تۇرغان يۆگەكمۇ كۆرۈنۈپ تۇراتتى.

«ساڭا ئامەت تىلەيمەن خارى» دەپ پىچىرلىدى ۋە تاپىنىنىڭ ئۈستىدە چۆرگىلەپ، يېپىنچىسىنىڭ شاراقلىشى بىلەن تەڭ يوق بولدى.

يېنىك شامال، سىياھ رەڭگى ئاسماننىڭ ئاستىدا جىمجىتلىققا چۆمگەن، ئۆيلىرى رەتلىك سېلىنغان، ھەيران قالارلىق ئىشلارنىڭ يۈزبېرىش ئېھتىماللىقى ئەڭ ئاز بولغان بۇ كوچىنىڭ، پرېۋىت درېۋنىڭ پاكپاكىز چاتقاللىقلىرىنى يەلپۈپ ئۆتتى. خارىي پوتېر ئۇيقۇسىدا، ئەدىيالنىڭ ئىچىدە بىر تەرەپتىن يەنە بىر تەرەپكە ئۆرۈلدى. كىچىككىنە قوللىرىدا دامبېلدورنىڭ خېتىنى چىڭ سىقىمداپ تۇراتتى؛ ئۇخلاۋاتاتتى، ئالاھىدە بىرسى ئىكەنلىكىنى بىلمەيتتى، داڭلىق ئىكەنلىكىنى بىلمەيتتى، بىرنەچچە سائەتتىن كىيىن سۈت قۇتىلىرىنى قويۇپ قويۇش ئۈچۈن ئىشىكنى ئاچىدىغان دۆرسلېي خانىمنىڭ چىرقىرىغان ئاۋازىدىن ئويغىنىپ كېتىدىغانلىقىنى بىلمەيتتى، كەلگۈسىدىكى يىللاردا نەۋرە ئاكىسى دادلېينىڭ پۇرسەت بولسىلا ئۇنى دۈشكەللەيدىغان، ئۇرىدىغان ۋە ياكى چىمدايدىغانلىقىنى بىلمەيتتى… قانداقمۇ بىلسۇن؟ شۇ پەيتتە پۈتۈن دۆلەتتە ئىنسانلار مەخپىي جايلاردا، ئۆز ئارا توپلىنىپ رومكا كۆتۈرۈشۈۋاتاتتى، «خارى پوتېرغا» دىيىشىۋاتاتتى پىچىرلاپ،

«ھايات قالغان بالىغا!»

ئۈرۈمچىدە تۇغۇلغان، ئانا تىلى ئۇيغۇر تىلى، ھازىر ئالىي مەكتەپكە كىرىش ئالدىدا. بىئولوگىيەگە قىزىقىدۇ، چوڭ بولغاندا بىئولوگ بولۇشنى ئارزۇ قىلىدۇ. ئوقۇشتىن سىرتقى ۋاقىتلار ئۇيغۇر بالىلار ئۈچۈن خىلمۇ- خىل قىزىقارلىق ھېكايە، چۆچەك ۋە بالىلار رومانلىرىنى تۈركچە ۋە ئىنگلىزچىدىن ئۇيغۇرتىلىغا تەرجىمە قىلىشقا ئەھمىيەت بېرىپ كەلمەكتە. «خارى پوتېر» رومانىنى ئىنگلىزچىدىن ئۇيغۇرچىغا تەرجىمە قىلىشقا قاتنىشىۋاتىدۇ. ئىستانبۇلدا بىر قانچە ئۇيغۇر دوستى بار، دۇنيانىڭ ھەرقايسى تەرەپلىرىدە تېخىمۇ كۆپ ئۇيغۇرچە پاراڭلىشىدىغان ئۇيغۇر دوستىنىڭ بولۇشىنى ئۆمىد قىلىدۇ....